Πρέπει να ήταν καμιά δεκαριά χρόνια πριν… Μόλις είχε έρθει στη Χίο ο νέος δεσπότης μας και ήταν η πρώτη φορά που θα τελούσε τον εορταστικό εσπερινό στον Άγιο Στράτη. Χαρά μεγάλη για όλους αλλά θλίψη για ένα παιδί… Ένα παιδί που μπαινόβγαινε στο Ιερό από τα χρόνια του Δημοτικού, αγαπούσε και του άρεσε η εκκλησία και οι ακολουθίες της και πού τον έχανες πού τον εύρισκες μέσα στα Ιερά των εκκλησιών τριγυρνούσε. Επιθυμούσε διακαώς, όπως αντιλήφθηκα εκ των υστέρων, ο κ. Μάρκος να τον χειροτονήσει (δεν ξέρω αν είναι σωστός ο όρος) αναγνώστη, αλλά κανείς δεν φρόντισε να το ψιθυρίσει στο αφτί του Μητροπολίτη, ενώ την ίδια ημέρα χειροτόνησε δύο ακόμα…
Έτσι ο αγαπητός μικρός φίλος μας «έπεσε του θανατά», που λέει ο λόγος, και το πήρε πολύ επί πόνου… Δεν θυμάμαι τότε ποιος μου είπε ότι ο μικρός είναι απαρηγόρητος επειδή δεν τον έκανε αναγνώστη ο δεσπότης. Και επειδή τον καιρό εκείνο επικοινωνούσαμε με τον Σεβασμιότατο σκέφτηκα να του τηλεφωνήσω και να του αναφέρω το παράπονό του. Πράγματι τηλεφώνησα στον κ. Μάρκο… Γι' αυτό στεναχωρήθηκε, μου λέει… Πες του να έρθει στις 22 Δεκεμβρίου στην Αγία Αναστασία να τον χειροτονήσω, πράγμα που έγινε…
Εν τω μεταξύ ο μικρός μας φίλος, με την παραίνεση και του αριστερού ψάλτη της εκκλησίας μας του Μίμη Σπύρου, ξεκίνησε μαθήματα βυζαντινής μουσικής και μάλιστα αφιλοκερδώς. Ξεφτέρι ο Μίμης στην ψαλτική είχε την όρεξη και τη διάθεση να διδάξει και άλλα παιδιά. Του «έκατσε», λοιπόν, ο φιλαράκος μας και ενθουσιάστηκαν αμφότεροι από την πρόοδό του. Καλλιτεχνική φύση όμως ο νεαρός μας, καθώς μεγάλωνε, άρχισε και μαθήματα μπουζουκιού όπου και σ’ αυτά διέπρεπε… Έτσι με τη συνδρομή και τη βοήθεια του Σπύρου έγινε τέλειος ψάλτης, αλλά και βιρτουόζος μπουζουξής.
Και αφού ήταν πια τέλειος ψάλτης, και μάλιστα με εξαιρετική φωνή, τον πήρε ο παπά-Μιχάλης Ζευγιός στην Ελάτα, τον στήριξε και έγινε απευθείας αγαπητός από όλους και τώρα που ήρθε η ώρα να αποσυρθεί και να ξεκουραστεί ο Μίμης Σπύρος του προτάθηκε να τον αντικαταστήσει στον Άγιο Ευστράτιο.
Χαίρομαι ιδιαίτερα, και πιστεύω και όλοι οι συγχωριανοί μας, γιατί ο Παντελής Κωνσταντάς του Μίμη (ο πατέρας κοντά του από την πρώτη στιγμή) είναι πια αριστερός ψάλτης στην εκκλησία μας. Χαίρομαι γιατί με την επιμονή, την πίστη και την αγάπη του για τη βυζαντινή μουσική κατέκτησε μια θέση ζηλευτή. Χαίρομαι γιατί αντικαθιστά επάξια τον μεγάλο δάσκαλό του τον Μίμη. Χαίρομαι γιατί πετυχαίνει τους στόχους του. Οι γιαγιάδες τον ήθελαν παπά αλλά και ψάλτης καλά είναι.
Συγχαρητήρια Παντελή και καλορίζικος!
Του Δημήτρη Φρεζούλη
