Ξεπάγιασμα στο προαύλιο του Νοσοκομείου…

Τρί, 16/02/2021 - 07:42

Σε ποια χώρα ζούμε, αναρωτήθηκα χτες και δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια, καθώς είχα ένα ραντεβού με ένα γιατρό στο νοσοκομείο… Μέρα που διάλεξες, θα πουν μερικοί… Μα πού να ξέρω, όταν έκλεινα το ραντεβού, πως τη χτεσινή ημέρα θα έπρεπε να είσαι πολύ θαρραλέος για να βγεις από το σπίτι, όταν μάλιστα δεν είσαι και «γερός πόντος» που θα ‘λεγε και η γιαγιά μας… Αποφάσισα λοιπόν να μην το χάσω και, έστω κάτω από τις χτεσινές αντίξοες καιρικές συνθήκες που βιώσαμε όλοι, να πάω. Το χιονόνερο, η παγωνιά και ο αέρας μάλιστα με καθυστέρησαν και λίγο αλλά τελικά τα κατάφερα και πάρκαρα στο χώρο στάθμευσης…

Πήγα λοιπόν να περάσω την πύλη και μια γνωστή φωνή με σταμάτησε… «Θείε, πού πας; Εχεις κάνει τεστ κόβιντ;»… Γυρνώντας είδα το αγαπητό μου Γιαννάκι που ήταν φύλακας στην είσοδο, να προσθέτει ότι χωρίς τεστ δεν θα με δει κανείς γιατρός. Σωστό, σκέφτηκα, αφού ο τρισκατάρατος παραμονεύει… «Θα πας εκεί δίπλα που είναι το κοντέινερ» συνέχισε το Γιαννάκι και τι άλλο μπορούσα να κάνω παρά να υπακούσω…

Πάω λοιπόν στο εν λόγω κοντέινερ και βλέπω να περιμένουν καμιά 15αριά ακόμα κάτω από μια τέντα ενώ μια νοσηλεύτρια έκανε τα τεστ… Εν τω μεταξύ το κοντέινερ ήταν στο μάτι του βοριά, και καθώς περίμεναν οι άνθρωποι υπομονετικά η παγωνιά και ο αέρας τους «ξύριζαν»… Καλά, είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να μαστιγώνονται από τον αέρα και να μεταπατούν για να μην ξεπαγιάσουν και να περιμένουν πότε θα τους κάνουν το τεστ, αναρωτήθηκα… Και όμως ήταν! Εν τω μεταξύ σύμφωνα με τη νοσηλεύτρια είχαν τελειώσει και τα «χαρτακια», όπως τα ονόμασε, και προφανώς ήταν απαραίτητα για να συνεχιστούν τα τεστ. Αν και πότε θα έρχονταν τα περί ου ο λόγος «χαρτάκια» ήταν άγνωστο…

Πόση ώρα θα «πάρει» για να γίνουν αυτά τα τεστ, ρώτησα την κοπέλα, αλλά δεν ήξερε να μου απαντήσει… Βρήκα μια καρέκλα και κάθισα αλλά σε λίγο άρχισαν να παγώνουν τα πόδια μου και να χτυπάνε τα δόντια μου. Οι άλλοι περίμεναν υπομονετικά οι άνθρωποι και τι να έκαναν, ε; Προσωπικά δεν άντεξα αυτή την κατάσταση και σηκώθηκα και έφυγα, πριν τα κακαρώσω…

Άραγε κανείς δεν σκέφτηκε ότι είναι αδύνατο να περιμένουν τόσοι άνθρωποι κάτω από αυτές τις αντίξοες συνθήκες; Γιατί δεν φρόντισαν ώστε να υπάρχει εναλλακτική λύση σε τέτοιες περιπτώσεις και να μην σκεπτόμαστε ότι ζούμε σε τριτοκοσμική χώρα; Υπάρχει καμιά απάντηση;

 
Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα