Δεκαετία του 2010 στη Χίο, οι αιρετοί όλων των βαθμίδων σχεδίαζαν τα «μεγάλα έργα» που θα έφερναν την «ανάπτυξη της Χίου» στην μνημονιακή Ελλάδα.
Αρκετοί από αυτούς, περνούσαν συχνά έξω από το ιστορικό, ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο στην καρδιά του Κάμπου. Απλά περνούσαν…
Έξω από το Γηροκομείο της Χίου, «Δημόσιο» όπως συνήθιζαν να λένε οι απλοί πολίτες. Ν.Π.Ι.Δ. ήταν η νομική του μορφή, δηλαδή μη κερδοσκοπικό φιλανθρωπικό ίδρυμα που δεν έχει κρατική στήριξη και βασίζονταν στις δωρεές, πολιτών και φορέων.
Ιδιαιτέρως αποκαλυπτική και διαφωτιστική για την περίοδο εκείνη και το πόσο καθόρισε το παρελθόν αλλά και το παρόν του ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ ΧΙΟΥ, ήταν η συνέντευξη που στην ΑΛΗΘΕΙΑ TV, στα τέλη Σεπτεμβρίου, στην εκπομπή «Η επικαιρότητα με άλλο μάτι» ο Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής κύριο Δημήτρης Σαρρής και ο Διευθυντής του κ. Βαγγέλης Σταμούλης. Τότε που τα «καμπανάκια» του άμεσου κινδύνου να κλείσει το ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ Χίου είχαν ακουστεί αλλά…αγνοήθηκαν!
Μετά από τόσα χρόνια με νούμερα, βιώματα και αιχμηρές αλήθειες αποκαλύπτουν «βόμβες» που τάραξαν συθέμελα το Γηροκομείο της Χίου «Ζωρζής Μιχαλινός» και έθεσαν σε άμεσο κίνδυνο την λειτουργία του.
Ακόμη και σήμερα πάνω από 10 χρόνια μετά, είναι απορίας άξιον γιατί δεν πήραν τη διάσταση που έπρεπε και κυρίως γιατί δεν κινητοποίησαν, ως όφειλαν βουλευτές του Νομού, Δήμο και Περιφέρεια για να προστατέψουν το παρόν και το μέλλον του…
Τα γεγονότα και τα νούμερα αμείλικτα…
Η… «σταύρωση» Δ. Σαρρή και Μ. Ξανθάκη
Αρχές της δεκαετίας του 2010 καθώς το Γηροκομείο, δεν είχε την κρατική στήριξη που του αναλογούσε, για μερικά χρόνια, μετά την μετάβαση στο ευρώ, η Πολιτεία έδινε… 3 ευρώ την ημέρα (!) ανά φιλοξενούμενο ηλικιωμένο για την σίτιση και κάθε άλλη ανάγκη…
Παρά τις δωρεές ιδιωτών, φορέων κλπ, ήταν, όπως περιγράφουν και οι δύο, που έζησαν από διαφορετική θέση αυτή την θυελλώδη εποχή, αδύνατον να καλυφθούν οι οφειλόμενες, μη καταβληθείσες για χρόνια εισφορές στο ΙΚΑ για τους 14 εργαζόμενους και ανέρχονταν στις 318.000 ευρώ, συν 50.000 στην Εφορία!
Ήταν Μ. Πέμπτη του 2014, πως να την ξεχάσει ο κ Σαρρής, Πρόεδρος πλέον της Διοικούσας Επιτροπής, δικηγόρος, όπως προβλέπεται. Με θαυμαστή ψυχραιμία, περιέγραψε την στιγμή που του τηλεφώνησαν από την Τράπεζα, ότι λόγω των οφειλών του Ιδρύματος, ως Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής που κατείχε με την ιδιότητα του δικηγόρου, σύμφωνα με το καταστατικό, εθελοντικά προσφερόμενος να βοηθήσει, ΤΟΥ ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΙ 250.000 ΕΥΡΩ!
Μια Μ. Πέμπτη που δεν θα ξεχάσει ποτέ στην ζωή του και έναν «σταυρό» που μοιράστηκε με την συνάδελφό του Μ. Ξανθάκη που είχε την θέση του Προέδρου, πριν αναλάβει ο ίδιος.
«Σίμωνες» οι εργαζόμενοι του Γηροκομείου
Εκείνη την «Μεγάλη Εβδομάδα» του Γηροκομείου της Χίου, στον ανηφορικό δρόμο που ανέβαιναν ο κ. Σαρρής και η κ. Ξανθάκη που συνέβη απλά να κατέχουν πριν ή τότε την θέση του Προέδρου, έρχονται σε ρόλο «Σίμωνα» οι εργαζόμενοι του Γηροκομείου. Ήδη σήκωναν για καιρό το δικό τους «σταυρό». Όπως θυμάται ο κ. Σταμούλης, οι άνθρωποι που φρόντιζαν ολόψυχα του ηλικιωμένους του Γηροκομείου, πληρώνονταν ένα μισθό κάθε 8μηνο και έπαιρναν το Πάσχα το δώρο Χριστουγέννων και αντίστοιχα, τα Χριστούγεννα του Πάσχα.
Σαν να ήταν «δικό» τους, όχι της Χίου…
Εκείνη την Μ. Πέμπτη, όπως μας μετέφεραν οι κ.κ. Σαρρής και Σταμούλης, με πρωτοβουλία του κ. Σαρρή κλήθηκαν οι εργαζόμενοι για μια απόφαση που τους αφαίρεσε μισθό και δικαιώματα, αλλά έσωσε την λειτουργία του Γηροκομείου.
Ο κ. Σαρρής με δεσμευμένα τα δικά του χρήματα στην Τράπεζα για οφειλές του Γηροκομείου, βλέποντας τον κίνδυνο του λουκέτου, του να βρεθούν οι ηλικιωμένοι στο δρόμο, «ζητάει» από τους εργαζόμενους, να εργάζονται με μειωμένους μισθούς κατά 30%!Μοναδικό παράπονο του ότι δεν είχε ενημερωθεί ως Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής για τα δυσθεώρητα χρέη του Γηροκομείου. Αλλά, δεν μπόρεσε να μην αναγνωρίσει την καλή διάθεση, το ότι οι εργαζόμενοι «έβαλαν πλάτες» για να συνεχίσει την λειτουργία του…
Το «τίμημα» των εργαζομένων…
Ενώ η κυρία Μ. Ξανθάκη που είχε διατελέσει Πρόεδρος στην προηγούμενη Διοικούσα Επιτροπή και ο κύριος Σαρρής που «πείστηκε», όπως είπε να την διαδεχθεί, έδιναν, επί μακρόν, απανωτές, νομικές μάχες «ως κατηγορούμενοι» για να αποδεσμέσουν τα προσωπικά τους χρήματα που είχαν δεσμευτεί, οι εργαζόμενοι είχαν το δικό τους «Γολγοθά».
Ο κ. Βαγγέλης Σταμούλης, επί χρόνια κοντά στους ηλικιωμένους ως νοσηλευτής στο Γηροκομείο Χίου, πριν αναλάβει την θέση του Διευθυντή, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΟ ΜΙΣΘΟ ΤΟΥ, όπως υπογράμμισε ο κ. Σαρρής, θυμάται εκείνα τα «βαριά χρόνια».
Γυρίζοντας πίσω σε εκείνη την κομβική, καθοριστική συνεδρίαση όπου θα μπορούσαν να είχαν αρνηθεί οποιαδήποτε μείωση μισθού, ο κ. Σταμούλης ρωτήθηκε «Γιατί συναινέσατε, γιατί το κρατήσατε ανοικτό το Γηροκομείο;»
Η αφοσίωση που έδειξε ο ίδιος και οι συνάδελφοι του, από τότε μέχρι και τώρα είναι η καλύτερη, έμπρακτη απάντηση.
«Όλα αυτά που συνέβαιναν, είχαν επιπτώσεις στην Υγεία όλων μας. Άλλος έπαθε εγκεφαλικό, άλλος είχε στεγαστικό δάνειο, μικρά παιδιά… Μας επηρέασαν και ψυχολογικά. Είχαμε άγχος. Τι θα απογίνουμε. Δεν μπορούσα να κλείσω μάτι» θυμάται πάνω από μία δεκαετία μετά…
Κι αν τότε ήταν 14 εργαζόμενοι με 25 ηλικιωμένους, τώρα πως μπορούν και ανταπεξέρχονται ενώ ο αριθμός των εργαζομένων είναι σταθερός- ο ίδιος μοιράζει τον καθημερινό του χρόνο ανάμεσα στο γραφείο και τους ανάγκες των ηλικιωμένων στους ορόφους;
«ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ… Αν δεν είχε «βάλει πλάτη» τότε και τώρα… ΜΕ ΚΑΡΔΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΡΟΛΟΙ…
Πιάνουν κανονικά δουλειά στις 7 το πρωί και από τις 4.30 τα ξημερώματα ξεκινούν ήδη την καθημερινή ρουτίνα. Σκεφτείτε ότι τώρα πλέον είναι μόνο 13 εργαζόμενοι με 100 ανθρώπους να φροντίσουν οι 30 εκ των οποίων είναι κλινήρεις» λέει ο διευθυντής του Γηροκομείου περιγράφοντας με λιτό τρόπο, τον καθημερινό «ΑΘΛΟ» των εργαζομένων εκεί που φροντίζουν συγγενείς, φίλους, γνωστούς, αγνώστους, αγόγγυστα με ψυχή…
Στο εύλογο, ρητορικό ερώτημα, αν αυτοί οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουμε τα ονόματα και τα πρόσωπα τους, σήκωσαν και σηκώνουν στους ώμους τους την φροντίδα τόσων συνανθρώπων μας «ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΔΩΡΗΤΕΣ ΤΟΥ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ;» και οι δύο, οι κ.κ. Σαρρής και Σταμούλης, χωρίς δεύτερη σκέψη απάντησαν ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΑ!
Δ. ΣΑΡΡΗΣ: «ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΑΝ ΟΤΑΝ ΔΕΣΜΕΥΘΗΚΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ»
Η αναμόχλευση των όσων «βαρών» κλήθηκε να σηκώσει ο ίδιος, η κυρία Ξανθάκη αλλά και το προσωπικό του Γηροκομείου, εν την απουσία της Πολιτείας και υψηλά ισταμένων πολιτικών προσώπων, τον κάνει να εκρήγνυται…
«Ήλθαμε εδώ να πούμε αλήθειες», λέει και με έκδηλη πικρία, χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα, είπε: « Για το Γηροκομείο υπήρχαν εθελοντές, εμένα ΜΕ ΑΦΗΣΑΝ ΜΟΝΟ!»
Τότε μου είχε πει «επώνυμος», αφού έχεις τόσα χρήματα, δώσε τα να σωθεί το Ίδρυμα». Το ίδιο διάστημα που βρέθηκε 5 – 6 φορές στο δικαστήριο ως κατηγορούμενος για οφειλές του Γηροκομείου στο ΙΚΑ κλπ, έγινε, όπως θυμάται, μία σύσκεψη για τα θέματα αυτά στην Αθήνα που καθώς λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων δεν μπόρεσε ο ίδιος να παρεβρεθεί, πήγε ο αείμνηστος διευθυντής Αντώνης Πουλής. Στην σύσκεψη, που παρίστατο και ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΙΚΑ, είχαν λάβει διαβεβαιώσει, όπως δεν μπορεί να ξεχάσει ο κ. Σαρρής, ότι το πρόβλημα θα διευθετηθεί, τους καθησύχασαν, ότι «ΔΕΝ ΘΑ ΑΦΗΣΟΥΝ ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΧΙΟΥ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ». «Κι εμείς τους πιστέψαμε», λέει με θλίψη. Φυσικά, δεν μπορεί επίσης να ξεχάσει ότι όχι μόνο από «ψηλά» τους δόθηκαν ψεύτικες διαβεβαιώσεις αλλά και σε τοπικό επίπεδο οι πόρτες υπηρεσιών κλπ, ήταν κλειστές, όταν αναζητούσαν άμεσες λύσεις για τα προβλήματα του Γηροκομείου…
Πώς το Γηροκομείο έγινε… Πτωχοκομείο;
Ενώ οι μνήμες και των δύο για τα ασύλληπτα νούμερα που βρήκαν ως οφειλές και τους στοίχειωναν, ειδικά εκείνο το «ΜΕΙΟΝ 618.000 ΕΥΡΩ» όταν ξεκίνησαν… Δεν μπορεί να μην ανακαλέσουν τις κοινές προσπάθειες για την ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου, όχι μόνο ηλικιωμένων.
Χωρίς καμία διάθεση για φιλοφρονήσεις, ο Δημήτρης Σαρρής χαρακτήρισε τον Διευθυντή του Γηροκομείου Χίου «Ζωρζής Μιχαλινός» ως ΤΟΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ και έσπευσε να το εξηγήσει…
Εκτός του ότι είναι ταυτόχρονα διευθυντής και τρέχει ως νοσηλευτής σε όλους τους ορόφους αρνούμενος να αμειφθεί αντίστοιχα για το διπλό έργο που προσφέρει, μοιράζονται κοινό όραμα για το ρόλο που καλείται να διαδραματίσει σε αυτούς τους καιρούς το ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ ΧΙΟΥ.
Υπερβαίνοντας το ηλικιακό όριο του καταστατικού για την αποδοχή φιλοξενουμενων, τα τελευταία χρόνια έχουν ανοίξει η Διοικούσα Επιτροπή σε συνεργασία με την Διεύθυνση, την πόρτα σε άστεγο 19 χρονο παλληκάρι, σε μια 22χρονη που έμενε έξω στον Όμιλο. Μέχρι να δούνε που θα φιλοξενηθεί ειδικά η νέα γυναίκα, την στέγασαν στο ξενοδοχείο, όπως είπε ο κ. Σαρρής, την συντρόφευε στο πρωινό της, έψαχναν με την συνάδελφο του, επίσης δραστήρια σε ζητήματα αλληλεγγύης ανθρώπου σε άνθρωπο, την κυρία Μαρία Φραγκάκη, λύσεις… Ακόμη και το ενδεχόμενο να φιλοξενούνταν στην Ιερά Μονή Παναγίας Βοήθειας. Τελικά, μετά από πολλές συντονισμένες ενέργειες μένει στο Γηροκομείο της Χίου και εκείνη, παρά το νεαρό της ηλικίας της.
Έχουν όπως είπαν καλή συνεργασία με την Κοινωνική Υπηρεσία του Νοσοκομείου, με το «Βοήθεια στο σπίτι», με το «Κέντρο Παιδιού και Εφήβου» και άλλες.
Αλλά μία είναι η σημερινή πραγματικότητα στην οποία ταυτίζονται οι κ.κ. Σαρρής και Σταμούλης.
«ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ «ΖΩΡΖΗΣ ΜΙΧΑΛΙΝΟΣ» ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΡΕΣ!»
Αν η τοποθέτηση ράντζων στο εκκλησάκι εντός του Γηροκομείου και στην τζαμαρία, δεν είναι μια ΚΡΑΥΓΗ προς την Πολιτεία και τις τοπικές αρχές, τότε τί άλλο μπορεί να είναι; Ο λόγος πολύ απλός. Γιατί έχουν πάρει μια απόφαση να μην μένουν στο τύπο του καταστατικού, την ηλικία ως όρο υποδοχής φιλοξενούμενων. Με αποτέλεσμα να δέχονται συνέχεια αιτήματα ανθρώπων που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας, χωρίς ρεύμα πχ, άστεγους, ΑμεΑ, ψυχικά νοσούντες… Κάτι που δυστυχώς δεν κάνουν οι υπάρχουσες δομές, που θα μπορούσαν να δεχθούν τους συνανθρώπους μας, αν δεν «οχυρώνονταν» πίσω από το ισχύον καταστατικό λειτουργίας τους…
«Λίστα…θανάτου»
Με 100 περίπου φιλοξενούμενους από 19-102 χρόνων είναι προφανές ότι ακόμη και τα 3.000 τμ στεγασμένων χώρων δεν επαρκούν. Καθημερινά δέχονται τηλεφωνήματα από το Νοσοκομείο, άλλες κοινωνικές υπηρεσίες για να δεχθούν ηλικιωμένους ή χρονίως πάσχοντες, πάσχοντες από άνοια, κατάκοιτους κλπ, που δεν έχουν είτε υποστηρικτικό περιβάλλον ή κατάλληλο χώρο για να ζήσουν, όσο χρόνο τους μένει με αξιοπρέπεια. «ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ ΤΟ ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟ…ΠΤΩΧΟΚΟΜΕΙΟ», συμφωνούν και οι δύο, αλλά όχι με παράπονο, κυρίως με αίσθημα ευθύνης έναντι των ανθρώπων που δεν μπορούν να φιλοξενήσουν, σαν να είναι δική τους ευθύνη και όχι της Πολιτείας, η φροντίδα τους…
Με αριθμούς…
27 άνθρωποι σε αναμονή. 5 άνθρωποι μεταξύ ζωής και θανάτου και 2 άνθρωποι με εισαγγελική εντολή!
Καθώς δεν υπάρχουν «δυσαρεστημένοι» που οικειοθελώς φεύγουν από το Γηροκομείο, το να «αδειάσει» μια θέση… προυποθέτει έναν…θάνατο!
Αυτό τους στεναχωρεί πάρα πολύ! Όπως και η αδυναμία να φροντίσουν όλο και περισσότερους ανθρώπους που χρήζουν έμπρακτης βοήθειας στις μέρες μας… Πχ. μία κυρία που δυσκολεύεται να κινηθεί και της πηγαίνουν για χρόνια κάθε μέρα φαγητό, ρωτούν ταυτόχρονα πως είναι…
Ακόμη αρκετοί συνάνθρωποι μας που σιτίζονται καθημερινά από το Γηροκομείο.
Ενώ πρόσφατα, ενημερώθηκαν για έναν υπερήλικα 97 χρονών από την Βολισσό, που δεν έχουν που να τον βάλουν και προσωρινά κοιμάται στο κρεβάτι ήδη τροφίμου που νοσηλεύτηκε για μερικές μέρες στο Νοσοκομείο.
Αιτήματα που έρχονται καθημερινά και πέφτουν στο κενό γιατί δεν έχουν τρόπο, εκ των ενόντων, να τα ικανοποιήσουν.
Παρά την μεγάλη βοήθεια σε δωρεές από ομογενείς, φορείς και πολίτες που καλύπτουν λειτουργικές ανάγκες.
Εκτός από την εκκωφαντική απουσία της Πολιτείας, την ΑΠΟΥΣΙΑ της, εμφανίζεται μόνο όταν είναι να φορολογήσει…
Όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σταμούλης, αν και ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ, το Γηροκομείο, καλείται να πληρώσει ΕΝΦΙΑ για τα 11 διαμερίσματα που κατέχει, 8 εκ των οποίων από την κληρονομιά ΔΗΜΗΤΡΗ ΦΑΦΑΛΙΟΥ. Με απλά μαθηματικά, εισέπραξαν περίπου 22-23.000 ευρώ από τα ενοίκια, το κράτος τους πήρε 12.000 ευρώ για ΕΝΦΙΑ, και περίπου 11.000 ο φόρος. Εν ολίγοις πλήρωσαν επιπλέον περίπου 1.000 ευρώ, ενώ σκοπός των δωρητών ήταν να προσφερθεί ανάσα στη λειτουργία του Γηροκομείου.
Πού να πάνε οι ηλικιωμένοι;
Σε ένα νησί με πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκων που στατιστικά γηράσκει, με κάθε οικογένεια σχεδόν να έχει παιδιά στην ξενιτειά, που θα πάνε οι ηλικιωμένοι μας; Αυτό το ρητορικό ερώτημα, είναι η κυρίαρχη, καθημερινή έγνοια όσων έρχονται σε επαφή με αυτή την πλευρά της κοινωνίας μας, που δεν είναι τόσο «λαμπερή» όσο θέλουν να την παρουσιάσουν.
Οι σκέψεις και οι προτάσεις τους πολλές. Από το να φτιαχτεί μια συμπληρωματική πτέρυγα στα 20 και πλέον στρέμματα που με εσπεριδοειδή που διαθέτει το Γηροκομείο. Αλλά κυρίως, να παρθεί η απόφαση κεντρικά και τοπικά, να ιδρυθούν δομές που θα μπορούν να φιλοξενήσουν σε κατάλληλες συνθήκες ψυχικά νοσούντες, ΑμεΑ, αστέγους, απόρους, πάσχοντες από άνοια κλπ. Πως και δεν άκουσαν οι αιρετοί μας την κραυγή αγωνίας όσων υπηρετούν στο Γηροκομείο της Χίου;
Εκατοντάδες χιλιάδες εκατομμύρια διατίθενται σε λεγόμενα έργα «ανάπτυξης» και πουθενά δομές που θα ανακουφίσουν συνανθρώπους μας, που διαβιούν χωρίς ρεύμα, σε ακατάλληλο περιβάλλον, χωρίς την αξιοπρεπή φροντίδα που χρειάζονται, χωρίς ούτε ένα πιάτο φαγητό, ένα χέρι να αγγίξει το δικό τους…
Στην Χίο των «μεγάλων έργων» δεν χωρούν τα «μικρά όνειρα» των ηλικιωμένων της…
Ευγενία Κώττη
