Το ChatGPT είναι παντού.
Σε άρθρα, σε λεζάντες φωτογραφιών, σε αναρτήσεις, σε βίντεο, ακόμα και σε… προσωπικά μηνύματα που θα μπορούσε να είχε γράψει ένας άνθρωπος, αν καθόταν δυο λεπτά να σκεφτεί. Όπου και να στραφείς, θα δεις τις ίδιες αποστειρωμένες φράσεις που μυρίζουν… αυτοματισμό. Λες και κάποιος πάτησε «επικόλληση συναισθήματος».
Εν τέλει, διαβάζουμε ένα copy–paste συνείδησης. Κείμενα που μοιάζουν μεταξύ τους, με ύφος «συνταγής χωρίς αλάτι». Σε χορταίνουν, αλλά δεν έχουν αυτό το κάτι. Με γλώσσα που είναι σωστή, αλλά δεν είναι αληθινή. Το πρόβλημα είναι η ανθρώπινη απουσία. Επειδή όταν λες στην τεχνητή νοημοσύνη «Γράψε μου αυτό» τότε υπογράφεις με την απουσία σου, και αυτό είναι θλιβερότερο από το να μη γράφεις.
Εντάξει, καταλαβαίνω ότι ζήτησες βοήθεια από το ChatGPT. Και εγώ το κάνω όταν ψάχνω πληροφορίες και όταν θέλω να μου φτιάξει εικόνες για παραμύθια, αφού εγώ δεν μπορώ να το κάνω. Αλλά εσύ πού ήσουν όταν π.χ. έγραφε το κείμενο που του ζήτησες; Έβαλες σκέψη, πόνο και προσωπικότητα; Το κείμενο ήταν δικό σου ή το ανάρτησες όπως βγήκε, για να έχεις κάτι να δείξεις;
Η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε για να μας βοηθήσει, αν όμως την αφήσεις να μιλήσει εξ ονόματός σου, τότε είσαι αναδημοσιευτής του εαυτού σου.
Σταμάτα να γράφεις σαν μηχανή, με λέξεις που δεν έχουν συναίσθημα.
Αν για κάποιον λόγο, το ChatGPT σταματήσει να υπάρχει, που ελπίζω να υπάρχει για πάντα, επειδή κάνει θαύματα όταν το χρησιμοποιείς σωστά, τι θα κάνεις, θα μιλάς με «ουγκ»; Ή μήπως θα συνειδητοποιήσεις, αργά, ότι ξέμαθες να γράφεις, να σκέφτεσαι και να νιώθεις;
Η γραφή είναι καταφύγιο και ανάσα. Αν δεν έχεις κάτι να πεις, τότε καλύτερα να μη γράψεις.
Μη γράφεις για να σε διαβάσουν, αλλά για να υπάρξεις. Αυτό δεν το κάνει καμία μηχανή.