«Χαμόγελο του Παιδιού»: Το κλείνει η κυβέρνηση «μετά πολλών επαίνων»...;

Παρ, 20/05/2022 - 20:59
Ευγενία Κώττη

Μέσα στον καταιγισμό ειδήσεων, πληροφόρησης που δεχόμαστε καθημερινά, πέρασε και το σοβαρό ενδεχόμενο, να «σβήσει» το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του ΠΑΙΔΙΟΥ.

 Ενώ ζούμε σε εποχή πολεμικών και άλλων αναταράξεων ακόμη και το ενδεχόμενο που κυκλοφόρησε ως είδηση σε όλα τα ΜΜΕ,  να κλείσει το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του ΠΑΙΔΙΟΥ προκάλεσε σοβαρές αντιδράσεις από δημοσιογράφους αλλά και απλούς πολίτες. Έχοντας το πανελλήνιο παρακολουθήσει την πολυετή, άοκνη προσπάθεια του Κώστα Γιαννόπουλου, ιδρυτή του που ικανοποίησε την τελευταία επιθυμία του μικρού του γιού Ανδρέα, για την προστασία, φροντίδα, στήριξη, την αναζήτηση αλλά και στέγαση περίπου 1.700.000 παιδιών, όντως ακόμη και η πρόθεση κυβερνητικών στελεχών να «σβήσουν» ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ, προκάλεσε «τσουνάμι» διαμαρτυριών.

Προνοιακές δομές ... πολλών ταχυτήτων;

Ποιος αλήθεια, ποια οποιαδήποτε κυβέρνηση, χωρίς να χαρακτηριστεί «ΑΝΑΛΓΗΤΗ» θα μπορούσε να διαγράψει με προσχηματικό τρόπο την αδιαμφισβήτητη, πολύχρονη, πολυεπίπεδη και πρωτοποριακή προσφορά σε παιδιά απροστάτευτα μέχρι και εφήβους; Έμοιαζε εξωπραγματική και μόνο η συζήτηση... Δομές για τα παιδιά πολλών ταχυτήτων; Αυτό ήθελε η κυβέρνηση; Γιατί να βάλει στο στόχαστρο το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του ΠΑΙΔΙΟΥ; Πως με σπουδή και ελαφρά την καρδιά, όχι εμφανώς, αλλά εμμέσως ,  κλείνει δομές που έρχονται να καλύψουν κενά που αφήνει το ανεπαρκές έως ανύπαρκτο ΚΡΑΤΟΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ;

«Αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε»

Για την ιστορία, ήταν το Νοέμβριο του 95, στην εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη οπότε το πανελλήνιο είχε βουρκώσει βλέποντας τον αείμνηστο γιο του Κώστα Γιαννόπουλου, ΑΝΔΡΕΑ,  με το προσωπάκι του αλλαγμένο από την θεραπεία που έκανε για την σοβαρή νόσο του, να εκφράζει την επιθυμία στην κάμερα, «να ιδρυθεί ένας σύλλογος όπου όλα τα παιδιά θα έχουν ένα χαμόγελο». Κι ύστερα έκανε την χαρακτηριστική κίνηση σαν να το ζωγράφιζε στο αγγελικό προσωπάκι του... Αλλά και στο ημερολόγιο του έγραψε  ανάμεσα στα άλλα, πριν φύγει για την γειτονιά των αγγέλων «...Ελάτε λοιπόν να βοηθήσουμε αν ενωθούμε όλοι θα τα καταφέρουμε...»

Δυστυχώς, ούτε η τελευταία δημόσια επιθυμία ενός παιδιού, ούτε το έργο –ασπίδα για εκατοντάδες χιλιάδες απροστάτευτα παιδιά, ήταν ικανά να συγκινήσουν την κυβέρνηση ή όποιο επιτελείο, για όποιο λόγο, έβαλε έστω στο τραπέζι το ενδεχόμενο να κλείσουν τα σπίτια του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ που φιλοξενούν τόσα παιδιά αλλά και όλο το τεράστιο «οικοδόμημα» για παιδιά που αναζητούνται ή χρήζουν οποιασδήποτε μορφής στήριξη...

Μια ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗ μητέρα... μιλά για το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ!    

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια, όταν, επί μακρόν επισκέπτονταν πολύ συχνά, ένα από τα σπίτια όπου φιλοξενούνται παιδιά στην Αθήνα. Για προσωπικούς λόγους,  προτίμησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, έτσι τα στοιχεία της, βρίσκονται  στην διάθεση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ- , μέσα από την βιωματική της εμπειρία, φωτίζει πλευρές της λειτουργίας του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ του ΠΑΙΔΙΟΥ, αλλά και τη σχέση του Κώστα Γιαννόπουλου με τα «παιδιά» του...

Από την πρώτη στιγμή που η είδηση έκανε το γύρο του διαδικτύου αρχικά, ένιωσε «κύμα συναισθημάτων», από απορία έως θλίψη, και την επιθυμία να αντιδράσει, «να κάνουμε κάτι» όπως είπε...

Περνούσε πολλές ώρες και μέρες σε ένα από τα πλέον κεντρικά. «Υποδειγματική» χαρακτηρίζει την λειτουργία του και σπεύδει να το περιγράψει, σαν να μας ξεναγεί με τα δικά της μάτια. Εκεί φιλοξενούνταν από μωρά μέχρι έφηβοι, λίγο πριν την ενηλικίωση. Της είχε κάνει εντύπωση ότι ποτέ δεν χώριζαν αδελφάκια όσα και αν ήταν από μία οικογένεια.

Ως προς το πρακτικό μέρος, ενδεικτικό του οικείου, οικογενειακού περιβάλλοντος που ένιωθε ο επισκέπτης, κυρίως τα παιδιά, ήταν ότι τα πάντα στο χώρο παρέπεμπαν σε κανονικό σπίτι. Η διατροφή των φιλοξενούμενων παιδιών, καθορίζονταν από διατροφολόγο από το πρωινό, το δεκατιανό, όλα τα γεύματά τους. Φυσικά υπήρχε παιδαγωγικό πρόγραμμα, αλλά και η στήριξη των παιδιών από μια διεπιστημονική ομάδα, κοινωνιολόγων, ψυχολόγων κλπ. Καθώς πλέον είχε κερδίσει το ΧΑΜΟΓΕΛΟ του ΠΑΙΔΙΟΥ την εμπιστοσύνη κοινωνίας, εθελοντών, κλπ, τα φιλοξενούμενα παιδιά είχαν ένα πρόγραμμα ανάλογο με των υπολοίπων. Ξένες γλώσσες, γυμναστήριο κλπ.

«Σπιτικά γενέθλια»

Από το πλήθος των εικόνων, των συναισθημάτων που βίωσε ανάμεσα στα περίπου 30 φιλοξενούμενα παιδιά, ξεχωριστή εντύπωση της έκανε ο τρόπος που είχαν στολίσει το σπίτι, όπως θα έκανε κάθε μητέρα για το παιδί της, για τα γενέθλια ενός 14χρονου κοριτσιού. Τραπέζι με τυροπιτάκια, τούρτα, καλεσμένοι, όλα μύριζαν αγάπη... Σπίτι...Το ίδιο για κάθε παιδί που γιόρταζε...

Είχαν «νονούς»

Εκτός της ζεστασιάς που και εκείνη ως επισκέπτρια ένιωσε από τον κύριο Γιαννόπουλο, τους εργαζόμενους και τους εθελοντές προς τα παιδιά, που δεν είχαν το δικό τους σπιτικό, η επιθυμία του ιδρυτή του ήταν τα παιδιά του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ να μην υστερούν, όσο το επέτρεπαν οι συνθήκες από τα άλλα. Σε όλα τα επίπεδα, με έμφαση τις συναισθηματικές τους ανάγκες... Φρόντιζε λοιπόν, όπως μας μετέφερε, όλα τα παιδιά που πήγαν εκεί μικρά, να έχουν «νονούς», με τους οποίους διατηρούσαν οικογενειακούς δεσμούς. Περνούσαν στο σπίτι τους μεγάλες γιορτές, ή τα είχαν κοντά τους έξω από τον καθημερινό χώρο που φιλοξενούνταν, κάποια σαββατοκύριακα, ακόμη μπορούσαν να μοιραστούν κάποιες μέρες διακοπών... Σαν να άλλη αγκαλιά!

«Συμπέθερος, πατέρας, ταγμένος...»

Όταν της ζητήθηκε να περιγράψει την προσωπική γνωριμία που είχε για ένα διάστημα με τον ίδιο τον Κώστα Γιαννόπουλο, μετέφερε κάποιες πλευρές του που δεν είναι ευρέως γνωστές όταν εμφανίζεται, πάντοτε για κάποιο σοβαρό σκοπό, που αφορά τα παιδιά.

Παρά το γεγονός ότι κοντά του, με την συνδρομή εργαζομένων, εθελοντών, μεγάλωσαν χιλιάδες παιδιά που είχαν εγκαταλειφθεί, κακοποιηθεί, για όποιο λόγο, για εκείνον κάθε ένα ήταν ξεχωριστό. Έτσι είχε επισκέφθηκε στην επαρχία ως «γονιός» για να γνωρίσει τα πεθερικά ενός παιδιού που μεγάλωσε στο ΧΑΜΟΓΕΛΟ. Ήταν παρών στις ορκωμοσίες των παιδιών που έφταναν να πάρουν το πτυχίο τους, ή όταν τα αγόρια ορκίζονταν στο στρατό. Ακόμη και για βαφτίσια νηπίων, σε κάθε μεγάλο γεγονός της ζωής τους, προσπαθούσε να είναι κοντά τους. Όχι τύποις. Ουσιαστικά! «Ήταν ταγμένος στον σκοπό της ίδρυσης και ύπαρξης του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ» μας είπε η μητέρα που τον γνώρισε αρκετά. Εκείνο που σίγουρα αξίζει ιδιαίτερης αναφοράς είναι ότι έχοντας βιώσει την απώλεια του γιου του Αντρέα, ήταν τόσο υποστηρικτικός στα ζευγάρια που είχαν ανέβει τον ίδιο Γολγοθά...

Γιατί το ΧΑΜΟΓΕΛΟ στο στόχαστρο;

Μετά από αυτή την μαρτυρία, την μεταφορά εμπειρίας από μία μητέρα που πέρασε καιρό σε ένα από τα σπίτια του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ, τόσες σωτήριες παρεμβάσεις που έχουμε δει τηλεοπτικά για παιδιά που αγνοούνταν, κακοποιήθηκαν, πολλαπλάσιες που έγιναν σιωπηλά.

Μετά τη δημιουργία εκ του μηδενός μιας πρωτοποριακής δομής που όμοια της δεν είχε φροντίσει να φτιάξει τότε ή αργότερα η Πολιτεία ως όφειλε, με όλο το εύρος του υποστηρικτικού, προστατευτικού πλαισίου για τα παιδιά και τους εφήβους, το μετέωρο ερώτημα είναι γιατί η κυβέρνηση το έβαλε στο στόχαστρο, ενώ ήδη η κρίση, η αδυναμία καταβολής του ΕΝΦΙΑ το είχαν «γονατίσει»;

Δύο τινά μπορεί να συμβούν εν τέλει. Κάτω από τις μαζικές αντιδράσεις πολιτών και τις δημόσιες καταγγελίες, η κυβέρνηση θα κάνει, έστω και προς το παρόν, βήματα πίσω.  Αν πάλι, αδιαφορήσει για την πρόκληση του κοινού αίσθηματος των πολιτών και  οδηγήσει το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ σε κλείσιμο, αφήνοντας «ορφανά» από κάθε είδους μέριμνα πολλά παιδιά και εφήβους... Τότε σίγουρα μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι η κυβέρνηση των ΑΡΙΣΤΩΝ, και... ΑΛΑΘΗΤΩΝ!!!

Αν πάλι και εμείς σιωπήσουμε, γυρίζοντας αλλού την ματιά μας, δεν ξέρω πως θα μπορέσουμε ως ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ως ΑΝΘΡΩΠΟΙ να κοιτάξουμε αυτά τα παιδιά στα μάτια. Να απαντήσουμε στο «ΓΙΑΤΙ;» τους.

Οι εμπνευστές πάντως αυτής της αδιανόητης πολιτικής πρόθεσης, δεν φαίνεται να έχουν τέτοιους ηθικούς ενδοιασμούς. Αν έχουν ας το δείξουν με πράξεις...

 

                           

 

 

Άλλες απόψεις: Της Ευγενίας Κώττη