Ξημερώματα Κυριακής. Η αλυσίδα καταστημάτων που μετρά τις μέρες έγραφε στην διαφήμιση ότι σε δύο μέρες έρχονται τα Χριστούγεννα. Για όλους όμως;;;
Σκέφτομαι εκείνους που ζούν μέρες, μήνες, χρόνια Μεγάλη Εβδομάδα. Αυτές τις μέρες όμως θα πρέπει να "φορέσουν" το χαμόγελο των "Χριστουγέννων". Ελεύθεροι αλλά πολιορκημένοι. Αποκαμωμένοι από τη φτώχεια, την πείνα, την ανεργία, την αρρώστια, το αβέβαιο αύριο,την ξενιτεία, την λησμονιά της Πολιτείας, ή πίσω από συρματοπλέγματα για πρόσφυγες και μετανάστες, για θύματα κάθε πολέμου. Με βόμβες ή σκληρά μέτρα. Πίσω από τα χιλιάδες λαμπιόνια, εκείνοι θα χύνουν ποταμούς δακρύων.
Κι όμως θα αντέξουν!!! Γιατί υπάρχουν χέρια που κρατούν τα δικά τους "σταυρωμένα" χέρια και προσπαθούν να γιατρέψουν τις πληγές τους... Γιατί μέσα τους πιστεύουν στο ερχομό της Ανάστασης που θα φέρει ο ακλόνητος αγώνας για ένα καλύτερο, δίκαιο, ανθρώπινο κόσμο. Που οι άνθρωποι θα χαμογελάνε ξανά. Θα ερωτεύονται. Θα εργάζονται. Θα φτιάχνουν οικογένειες. Θα μπορούν να απολαύσουν τις χαρές τις ζωής, χωρίς να ξεχάσουν ούτε μια στιγμή τους άλλους "σταυρωμένους" Εκείνοι αν και μαστιγωμένοι θα ΑΝΤΕΞΟΥΝ! Γιατί μέσα τους νιώθουν ότι ακολουθούν "ματωμένα βήματα" εκείνων που περπάτησαν αλύγιστοι στον Αγώνα, όπως έγραφε και ο Φώτης Αγγουλές. Αναρωτιέμαι αν εκείνοι έκλαψαν;;;
Αν φοβήθηκαν;;; Όμως ανακαλώ στη σκέψη μου ότι νίκησε η αφοσίωση στο ΧΡΕΟΣ, όπως το περιγράφει ο Καζαντζάκης στην Ασκητική. Αφού τα κατάφεραν εκείνοι θα νικήσουν κάθε φόβο κάθε θλίψη, απελπισία και οι σημερινοί "σταυρωμένοι" . Θα σκουπίσουν τα δακρυσμένα μάτια τους με τα τα ματωμένα χέρια τους, θα γιάνουν τα πονεμένα πόδια και τις καρδιές τους και θα ορθώσουν το ανάστημά τους ξανά. Με πείσμα, με θέληση, αφοσίωση στις αξίες της Ζωής... Για να μεταφέρουν το μήνυμα της αλληλεγγύης, της Πίστης στα αποτελέσματα του ατομικού και συλλογικού αγώνα. Που θα φέρει την Ανάσταση!!!.Κάθε σταυρωμένου λαού, κάθε σταυρωμένου Ανθρώπου. Είναι βέβαιη η Ανάσταση!.
Όταν ενώνονται τα χέρια που κρέμονται πάνω σε αόρατους σταυρούς, και κάγκελα που κουβαλούν καθημερινά στη πλάτη, οι ανεμοδαρμένες καρδιές τους γίνουν μια που θα πάλλεται στον ίδιο ρυθμό. Θα έχει τον ίδιο κτύπο. Μεγάλη σαν όλο τον κόσμο... Τότε θα αναγεννηθούν η Πίστη, τα ιδανικά, τα όνειρα, οι αγώνες. Όπου Γής θα ξαναγεννηθεί η Ελπίδα για έναν κόσμο Ειρηνικό, Ανθρώπινο Δίκαιο, όπου θα μπορεί ο Άνθρωπος να βαδίζει ορθός.Θα είναι στο κέντρο της Ζωής... Με αξιοπρέπεια, Ειρήνη, με αληθινή Δημοκρατία και Ανθρώπινα δικαιώματα. Χωρίς να ξεχνάει ούτε στιγμή εκείνους που ακόμη παλεύουν για την Ελευθερία από τα δεινά της φτώχειας, της πείνας, του ρατσισμού, του πολέμου, της προσφυγιάς, της αρρώστιας.
Και θα συνεχίσει να είναι κοντά τους. Να παλεύει μαζί τους, ενάντια στους δεσμώτες τους στους καταπιεστές και σε αυτούς που τους τσαλαπατούν την αξιοπρέπεια και πυροβολούν τα όνειρά τους. Είναι φορές που τα δικά μας δάκρυα στεγνώνουν ακούγοντας το σιωπηλό θρήνο άλλων ανθρώπων. Όπως χτές το πρωί. Τα λιγοστά χριστουγεννιάτικα στολίδια του σπιτιού θρυμματίστηκαν με μιάς, όταν άκουσα σε μια ραδιοφωνική εκπομπή ότι σε μία μόνο ενορία της Αθήνας δεκαπλασιάστηκαν οι χιλιάδες άνθρωποι που περιμένουν να ζήσουν από ένα συσσίτιο.
Από μια άλλη, ραδιοφωνική εκπομπή άκουσα οτι ενα προσφυγόπουλο δεκαέξι χρονών περίπου σαν το γιό μου αντί να διαβάζει όπως κι εκείνος,βρέθηκε μήνες κρατούμενος στον Έβρο, κυνηγημένος από τον πόλεμο, τις εμφύλιες συρράξεις, τη φτώχεια, το φόβο, αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει, για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και το αβέβαιο μέλλον... Έχουμε λοιπόν πολύ δρόμο ακόμη για τα Χριστούγεννα.τη γέννηση της Ελπίδας που έφερε ο Χριστός για κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα της εθνότητας, της θρησκείας, το χρώμα του. Κουράγιο!. Θα έλθει η Ανάσταση των λαών, σε όποιο θεό κι αν πιστεύουν όλοι οι κυνηγημένοι. Γιατί τέτοια δραματικά γεγονότα , τόσο "σκοτεινοί καιροί" όπως έγραψε ο Μπρέχτ, δεν μας επιτρέπουν να ζούμε μόνο κλεισμένοι στη δική μας "σταύρωση" Σπάζουν τους τέσσερις τοίχους της "σταυρωμένης" ζωής μας και βλέπουμε τη μεγάλη ματωμένη, αλλά και δακρυσμένη εικόνα.Τότε όλα αλλάζουν.
Με μιας φεύγεις από το "εγώ" και μεταφέρεσαι στο "εμείς" του Μακρυγιάννη. Γιατρεύονται οι δικοί σου πόνοι και γίνεσαι ετοιμοπόλεμος,για να παλέψεις για εκείνους που έχουν μεγαλύτερους. Για εκείνους που ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο. Για τους ζωντανούς- νεκρούς. Που επειδή απλώς αναπνέουν και περιφέρουν την απελπισία, την κατάθλιψή τους στους γιορτινούς για τους άλλους δρόμους, οι κυβερνώντες, τους μετράνε για αναπτυγμένους, αισιόδοξους, ζωντανούς. Καλή Ανάσταση σε όλους σας, σε όλους μας στην Ελπίδα, την Αξιοπρέπεια, τη χαρά, τα όνειρα και την αληθινή ζωή σας, ζωή μας. Αχ ξέχαστηκα πάλι, είναι Χριστούγεννα! Με θάμπωσαν τα χιλιάδες λιαμπιόνια και οι δελεαστικές προσφορές στα ολόλαμπρα καταστήματα που βλέπω στην τηλεόραση και με κάθε τρόπο, προσπαθούν να κάνουν έναν εξαθλιωμένο οικονομικά και ψυχικά λαό για να καταναλώσει. Να βάλει ένα τσιρότο χαράς, με διάρκεια μερικών ημερών σε μια ζωή γεμάτη πληγές. Για να ξεχάσει για λίγο τις προηγούμενες ή τις επόμενες μέρες.
Σαν και είναι δυνατόν να σταματήσει με αυτό την αιμορραγία της "σταύρωσης" φτώχειας, απλήρωτων λογαριασμών, χρεών, ανεργίας, ξενιτιάς... Μπερδεύτηκα. Γύρω Χριστουγεννιάτικος διάκοσμος και μέσα μας Μεγάλη Εβδομάδα. Δεν ξέρω πιά τι να ευχηθώ... Ε λοιπόν κατάληξα! Ψηλά το κεφάλι με σφιγμένη τη γροθιά και Καλούς Αγώνες.!!! Κάθε μέρα. Σε κάθε πεδίο μάχης!