Ας μου συγχωρεθεί, που στις κρίσιμες στιγμές που περνά η Ευρώπη, αρχίζω και πάλι με την ερμηνεία λέξεων· και αυτή τη φορά με τη λ. συμφέρον. Γραμματικά αυτή είναι μετοχή ενεστ. τού ρ. συμφέρω που σημαίνει όφελος, κέρδος, ωφέλεια. Η ερμηνεία όμως.. .επεκτείνεται, και το συμφέρω (συν + φέρω) δηλώνει πως είμαι επωφελής για κάποιον, εξυπηρετώ τα συμφέροντά του. Κοντά βρίσκεται και η λέξη συμφεροντολόγος (ο) = αυτός που εξετάζει και στοχεύει μόνο στο δικό του συμφέρον, ο ωφελιμιστής.
Όμως, συμφέρον λογίζεται και οτιδήποτε ωφελεί τον άνθρωπο ή τον βοηθά στην απόκτηση αυτών που επιθυμεί. Συνώνυμα της λέξης είναι το όφελος, η απολαβή, το κέρδος, η ιδιοτέλεια (αντιθ. ανιδιοτέλεια) [για την ανάλυση της λ. βλ. λξκ. Βασικών εννοιών εκδ. Πατάκη Αθ. 1987].
Μετά από τις παραπάνω λεξιλογικές ερμηνείες- διευκρινήσεις θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω το πρόβλημα (δηλ. τα όσα συμβαίνουν) με βάση την ανιδιοτέλεια, και εκ προοιμίου να πω, πως με κραυγές και κατάρες δεν λύνεται κανένα πρόβλημα. Επί του προκειμένου λοιπόν, δηλ. της εισβολής των Ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, να πω αρχικά πως αυτό έγινε χωρίς καμιά ηθική συστολή αλλά και πολιτική ντροπή (πράγματα βέβαια που ισχύουν στις διεθνείς σχέσεις). Αυτό βέβαια λογικά μπορεί να το θεωρήσει κανείς, σκεπτόμενος ορθολογικά, πως είναι ένδειξη αδυναμίας* και όχι δύναμης όπως θεωρώ πως ήταν τότε η εισβολή τού κόκκινου στρατού στην Ουγγαρία το 1956 και στην Πράγα το 1968 (άσχετο αν κάποιοι το θεώρησαν ως ένδειξη δύναμης).
Η Ρωσία σήμερα δεν διαθέτει την “ισχύ” της οικονομίας, της πολιτικής ή και της πολιτισμικής που να την καθιστά ελκυστική στον υπόλοιπο κόσμο και, – όπως αποδεικνύεται - το μοντέλο της “διευθυνόμενης δημοκρατίας” έχει περάσει στα χέρια τού “ορθολογιστή” Πούτιν & του κωμικού Ζελένσκι. Όμως, αν ο Πούτιν συμπεριφέρεται ως δικτάτορας, αυτό δεν δικαιολογεί ή δεν δίνει το δικαίωμα στο ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ να περικυκλώνουν τη Ρωσία με εκατοντάδες βάσεις.
Γι’ αυτό, ούτε οι απειλές των Νατοϊκών και των Αμερικάνων δικαιολογούν κανένα πόλεμο, γιατί με αυτόν είναι φανερό πως δεν λύνεται κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, αυτός δημιουργεί θανάτους και καταστροφές που καθυποτάσσουν τους λαούς και στέλνουν τις ηγεσίες των πιό αδύναμων – τις περισσότερες φορές – να ζητήσουν “προστασία” στις αγκάλες των αντιπάλων τους.
Ακόμα, πρέπει να γίνει κατανοητό, πως οι πόλεμοι γίνονται λόγω συμφερόντων, και γι’ αυτό δεν υπάρχουν καλοί και κακοί πόλεμοι. Και εδώ φαίνεται ακριβώς αυτό. Καθώς τα συμφέροντα ενός “ισχυρού μαφιόζου” και ενός θεατρίνου, είναι διαφορετικά από αυτά ενός ακόμα πιό ισχυρού μαφιόζου (βλ. ΗΠΑ) που σε “αναγκάζει” να ζητήσεις προστασία του. Αυτό συμβαίνει και με την περίπτωση της Ουκρανίας.
Και αναλύοντας τα όσα έγραψε ο τύπος πως είπε κάποια στιγμή ο Μακρόν, ο πόλεμος αυτός θα “βοηθήσει” στην ανάσταση τού κλινικά νεκρού ΝΑΤΟ. ...που (μπορεί να πει κανείς) αν κάποια περίοδο είχε λόγο ύπαρξης, σήμερα χρησιμοποιείται ως φόβητρο στον κάθε αμφισβητία τής ύπαρξής του. Αλλά και βάζει σε σκέψεις τις “ουδέτερες” χώρες βλ. Σουηδία, Ελβετία και Φιλανδία να συζητούν την ένταξή τους στην “Λυκοσυμμαχία”. Έτσι βλέπουμε τους καρπούς που αποδίδει η πίεση και ο εκβιασμός που ασκούν οι “φύλακες της νομιμότητας” που δημιουργούν τεράστια προβλήματα όχι μόνο στο καθεστώς Πούτιν, αλλά και στην παγκόσμια οικονομία.
Ωστόσο, η αδυναμία στην οποία προαναφερθήκαμε, δεν βρίσκεται μόνο στην πλευρά της Ρωσίας, αλλά και της Δύσης η οποία σκοπίμως επιχειρεί εδώ και χρόνια να βάλλει την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ υποσχόμενη ασφαλώς ανάπτυξη και ευημερία. Και αντί γι’ αυτήν βλέπει την κρίσιμη στιγμή μόνο υποσχέσεις, και νοιώθει την εγκατάλειψη, όταν τα Ρωσικά στρατεύματα προελαύνουν στο έδαφός της.
Εκτός εάν βοήθεια (προς το παρόν) θεωρούνται οι προσευχές και οι συσκέψεις των Ευρωπαίων που θα απαγορεύουν τις παγκόσμιες συναλλαγές με τις Ρωσικές τράπεζες θα “τρομάξουν” τον Πούτιν και κάθε “νόμιμο” δικτάτορα**, όταν οι ίδιοι αλλά και οι Αμερικάνοι γνωρίζουν πως μετά από “επένδυση” τρισεκατομμυρίων δολαρίων και 20 χρόνια παρουσίας στο Αφγανιστάν αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν αφήνοντας ρημαγμένη τη χώρα.
Ας μου επιτραπεί ακόμα να πω, πως αυτές οι πρακτικές & διακινδυνεύσεις, δείχνουν δυνάμεις σε παρακμή που εστιάζουν μόνο στα συμφέροντά τους και όχι στην “ειρήνη του Κόσμου”. Η ιστορία έχει αποδείξει πως οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί δεν ενδιαφέρονται για παραβιάσεις ούτε για εγκλήματα καθώς στηρίζονται στην εξαπάτηση και την εξάρτηση των Λαών, μέσω μιας δημοκρατίας κίβδηλης και ενός μηχανισμού που δρα μέσω της καταστολής, με τον μανδύα τής ανάπτυξης και καταλήγει σε οικονομικές κυρώσεις (βλ. κατάσχεση τραπεζικών λογαριασμών) και σε απροκάλυπτη βία.
Συνεχίζοντας, να πούμε πως ο “ψυχρός πόλεμος” τελείωσε, ή έπρεπε να τελειώσει με τη διάλυση τού Συμφώνου της Βαρσοβίας και της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Όμως αυτός φαίνεται πως συνεχίζεται με την είσοδο στο ΝΑΤΟ αρχικά 6 πρώην χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας και νεοσύστατων Δημοκρατιών από τη διάσπαση - διάλυση της Τσεχοσλοβακίας και της Γιουγκοσλαβίας, καθώς και άλλων υποψηφίων. Αυτό έγινε παρά τις διαβεβαιώσεις με υπογραφή περί μη επέκτασης του ΝΑΤΟ που είχε δώσει ο Μπούς (ο πρεσβύτερος) που όμως δεν τηρήθηκαν από τον Μπίλ Κλίντον.
Όλα αυτά πιστεύω πως γίνονται για τον “στραγγαλισμό” της Ρωσίας, και υπέρ της μονοκρατορίας του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Παρόλα αυτά, νομίζω πως δεν υπάρχει κανείς που να δικαιολογεί ή να μην καταδικάζει την αιματοχυσία και τον σημερινό πόλεμο Ρωσίας και Ουκρανίας.
Όμως η καταδίκη αυτή γίνεται ιδιαίτερα δραματική από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης με τον τρόπο που την παρουσιάζουν, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα αθώα θύματα αφού παραβλέπουν πως με τις ενέργειές τους καταδικάζουν μονομερώς την “ένοχη” Ρωσία. Απλώς να σημειώσω, και να επαναλάβω, που; ήταν αυτοί οι υπερασπιστές του διεθνούς δικαίου στις δεκάδες επεμβάσεις των “φιλειρηνικών Αμερικάνων” και των κολαούζων τους Ευρωπαίων; Όμως δεν μπορεί να περιμένει κανείς ειλικρινή απάντηση από ενόχους, εκτός από ψέμα...
Τέλος, να πούμε πως δεν είναι προς το συμφέρον ούτε των Ουκρανών ούτε των Ρώσων προοπτικά να μετατραπεί η Ουκρανία σε μιά Συρία ή Αφγανιστάν στο Ευρωπαϊκό έδαφος. Γιατί οι συνέπειες θα είναι μεγάλες, όχι μόνο για τους δύο λαούς, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Γιατί οι επιπτώσεις τού πολέμου δεν κοστίζουν μόνο στην οικονομία, αλλά σε θανάτους σε προσφυγιά και απελπισία εκατομμυρίων ανθρώπων.
* Η αδυναμία αυτή λογίζεται ως έλλειψη ικανότητας να συγκρατήσει κανείς ή να παρεμποδίσει (με νόμιμα μέσα βέβαια) κάποιον να παραμείνει φίλος του αλλά να ζητήσει φιλία αλλού.
** βλ. Ερντογάν - στην Τουρκία που πιστεύουμε; ή νομίζουμε; πως οι “ισχυροί σύμμαχοι” θα μας βοηθήσουν σε μια απευκταία περίπτωση. Την απάντηση θα μας δώσουν οι στίχοι του “Ύμνου στην Ελευθερία” που λένε:
Μοναχή τον δρόμο επήρες κι εξανάλθες μοναχή· δεν ειν’ εύκολες οι θύρες εάν η χρεία τες κουρταλεί.