Η Κυβέρνηση για τους δικούς της λόγους κατέθεσε την πρότασή της για αλλαγή του εκλογικού νόμου. Εν μέσω φορολογικής καταιγίδας, ανεργίας και πολλών άλλων δεινών ασφαλώς και η αλλαγή του ισχύοντος εκλογικού νόμου δεν είναι κάτι πρώτης προτεραιότητας. Σκοπός της Κυβερνήσεως είναι ο αποπροσανατολισμό. Η δε αντίδραση των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως περιορίζεται σε πράγματα που δεν αγγίζουν τόσο τον πολίτη αλλά, ενδιαφέρουν αυτούς που πωλούν το είδος «δημοκρατία».
Η Κυβέρνηση προτείνει την απλή αναλογική. Πολλοί μάλιστα ομιλούν για «άδολη» απλή αναλογική. Μήπως υπάρχει και η «νοθευμένη»; Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή; Δεύτερο συγκινησιακό στοιχείο που επέλεξε να χρησιμοποιήσει η Κυβέρνηση είναι πως η απλή αναλογική ήταν πάγιο αίτημα της αριστεράς, «όνειρο των παππούδων μας». Μα οποίος θέλει να πραγματοποιήσει τα όνειρα των παππούδων του δεν είναι προοδευτικός αλλά, παραδοσιακός. Ας αποφασίσουν επιτέλους όσοι θέλουν να μονοπωλούν την λέξη πρόοδος να μας δώσουν και τον ορισμό της λέξεως.
Διαφημίζουν την απλή αναλογική σαν κάτι μεταφυσικό, προνόμιο της αριστεράς κλπ. Μια πρόχειρη εξέταση των δεδομένων θα πείσει και τον πλέον δύσπιστο πως οι συνέπειες αυτής της «άδολης» απλής ίσως αποδειχθούν ολέθριες για τη χώρα και το έθνος. Για την κυβερνώσα όμως παράταξη ίσως αποδειχθεί επιτυχία· διότι, πέρα του αποπροσανατολισμού, στόχος είναι η αξιωματική αντιπολίτευση να μην δυνηθεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Αυτός ο στόχος στο παρελθόν είχει τεθεί από τον Κουτσόγιωργα με τα γνωστά αποτελέσματα τριών εκλογών εντός δέκα μηνών και σχηματισμό κυβερνήσεως με 151 έδρες τη στιγμή που το κόμμα το οποίο πλειοψήφησε είχε το 48% των ψήφων. Το τέλος του Κουτσόγιωργα γνωστό.
Επειδή η αναλογία κατοίκων ανά βουλευτή είναι μικρή, λόγω του μεγάλου αριθμού βουλευτών σε σχέση με τον πληθυσμό, θα έχουμε το φαινόμενο να εμφανισθούν στη Βουλή εκπρόσωποι των πιο απίθανων ομάδων, τέτοιων που, θα είναι αδύνατη η οποιαδήποτε συνεννόηση για σχηματισμό κυβερνήσεως. Ενας από τους λόγους της επιτυχίας του κυπριακού προγράμματος είναι και η ύπαρξη σταθερής κυβερνήσεως. Εμείς θέλουμε να έχουμε έναν εντολοδόχο να περιφέρεται για να σχηματίσει κυβέρνηση.
Ο κος Λεβέντης είπε «…δεν είναι ανάγκη την Κυριακή να γίνονται εκλογές και τη Δευτέρα να γίνεται κυβέρνηση.» Είναι, και μάλιστα μεγάλη ανάγκη. Να του υπενθυμίσω πως όταν ο «Θεός» εισήχθη στο Ωνάσειο, οι δημοσιογράφοι έστησαν σκηνές πέριξ του Ωνασείου. Υπήρξε ακυβερνησία, τότε ακριβώς άρχισε να δομείται το σκηνικό των Ιμίων με τα γνωστά αποτελέσματα. Η χώρα δεν βρίσκεται εν κενώ αέρος. Περιβάλλεται από χώρες διακατεχόμενες από φαντασιώσεις, με επεκτατικές βλέψεις.
Ενα σοβαρό μειονέκτημα της άδολης απλής αναλογικής είναι ότι το οριακό κόμμα που θα δώσει την κυβερνητική πλειοψηφία θα πάρει ανταλλάγματα δυσανάλογα με τη δύναμή του. Παραδείγματα υπάρχουν και από την ελληνική ιστορία. Οπου υπάρχει προεδρικό σύστημα η κατάσταση ξεκαθαρίζει με τον δεύτερο γύρω των εκλογών. Στα κοινοβουλευτικά συστήματα οι πολυκομματικές κυβερνήσεις παρουσιάζουν μειονεκτήματα τα οποία πρέπει να αναγνωρίζουμε, να συγκρίνουμε με αυτά των μονοκομματικών κυβερνήσεων και να λαμβάνουμε θέση υπέρ της μιας ή της άλλης περιπτώσεως με κριτήρια εθνικά και όχι κομματικά, προσωπικά με κακία και εκδικητικότητα.
Η ακυβερνησία στοιχίζει εθνικά και οικονομικά. Για την εθνική ζημιά ανέφερα ένα παράδειγμα. Υπάρχουν και άλλα πολλά που κατά καιρούς έχω αναφέρει στον χιακό τύπο. Σήμερα, θα περιοριστώ στην σπατάλη που προκαλείται από την ακυβερνησία. Από το 1974 μέχρι το 2018 έπρεπε να διεξαχθούν ένδεκα εθνικές εκλογές. Μέχρι σήμερα έχουν ήδη διεξαχθεί 17 και έχουμε ακόμη δύο χρόνια για να φθάσουμε στο 2018. Εδώ δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στις άμεσες δαπάνες των εκλογών αλλά και, σ’ αυτές που προκαλούνται στα κόμματα, τους πολίτες, και στη ζημιά που προκαλείται από την παράλυση της οικονομίας.
Θα περίμενα έστω και ένα κόμμα να προτείνει τη μείωση του αριθμού των βουλευτών. Κανένα! Οι άνθρωποι πωλούν «δημοκρατία» και περνούν καλά. Ο καθυβριζόμενος λαός πληρώνει!