Οι αποφάσεις μας σε όλα τα εθνικά, κοινωνικά, οικονομικά κ.ά. ζητήματα λαμβάνονται με το συναίσθημα, την προκατάληψη, την «ιδεολογία», το προσωπικό συμφέρον, την οργή, τον θυμό ίσως την κακία και το μίσος και όχι με ορθολογισμό ύστερα από ανάλυση των δεδομένων. Γι’ αυτό και οι αποτυχίες διαδέχονται η μία την άλλη. Το κακό είναι πως δεν μαθαίνουμε από τις αποτυχίες μας και συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
Το προσφυγικό δεν θα ημπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Λέγονται πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, στην ιστορία. Οι πάντες ομιλούν για να ομιλούν. Με τα συνθήματα όλοι είμαστε το ίδιο, δεν υπάρχουν έθνη, δεν υπάρχουν θρησκείες, δεν υπάρχουν γλώσσες, όλα τα ισοπεδώνουμε κι’ όταν έλθει η αποτυχία με τις συνέπειές της, η απάντηση είναι: δεν γινόταν αλλιώς. Το προσφυγικό είναι η πιο πρόσφατη αποτυχία μας.
Κατ’ αρχάς όλοι μας αρχίσαμε να λέμε πως κι εμείς είχαμε πρόσφυγες και ξέρουμε και άλλα πολλά. Πράγματι, η σημερινή Ελλάς πληθυσμιακά έχει διαμορφωθεί από προσφυγικές κινήσεις· πρόσφατα δε και από μεταναστευτικές. Την πρώτη προσφυγιά την υπέστησαν οι Μικρασιάτες κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ακολούθησε αυτή του 1922-23 με την ανταλλαγή των πληθυσμός, Μικρασιατών και Ποντίων. Κατά πολλούς επρόκειτο για έναν απλό συνωστισμό. Εδώ πρέπει να πούμε κάτι που ξεχνάμε πως με την ανταλλαγή των πληθυσμών «εξαγάγαμε» προσφυγιά. Αν και ήταν όρος που επέβαλε το κεμαλικό καθεστώς, έφυγαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι από την Ελλάδα, με κριτήριο τη θρησκεία. Αυτές οι προσφυγικές κινήσεις έδωσαν τον ομοιογενή χαρακτήρα του ελληνικού πληθυσμού.
Στη διάρκεια του περασμένου αιώνα ο ελληνισμός υπέστη και άλλες προσφυγικές δοκιμασίες. Το 1964 η Τουρκία απέλασε τους έλληνες υπηκόους της Κωνσταντινουπόλεως και εδήμευσε τις περιουσίες τους. Ο αριθμός των απελαθέντων ήταν δέκα χιλιάδες πλέον ο αριθμός των μελών των οικογενειών αυτών. (Νομικώς οι ανωτέρω δεν ήσαν πρόσφυγες). Τέλος, έχουμε την προσφυγιά των Κυπριών. Αυτός είναι ο απολογισμός της προσφυγιάς που δοκίμασε ο Ελληνισμός τον περασμένο αιώνα. Γι’ αυτές τις δοκιμασίες υπαίτιοι ήσαν οι πολιτικοί μας.
Οι σημερινοί Έλληνες κάνουν ένα μεγάλο λάθος όταν συγκρίνουν την προσφυγιά του ελληνισμού με τους σημερινούς παντός είδους πρόσφυγες και μετανάστες εισερχομένους λαθραίως στη χώρα. Οι Μικρασιάτες και οι Πόντιοι ήσαν Έλληνες και ήλθαν στο απελευθερωμένο κομμάτι του ελληνισμού. Επομένως, η εξομοίωση των δύο περιπτώσεων είναι απολύτως εσφαλμένη. Οι χώρες των σημερινών επικριτών μας δεν έπραξαν τίποτε για να βοηθήσουν τους έλληνες πρόσφυγες.
Το σημερινό πρόβλημα είναι πρόβλημα μεγέθους το οποίο δεν προέβλεψαν οι κυβερνώντες αλλά και οι σοφοί Βρυξελλιώτες. Το μόνον που έκαναν οι πρώτοι να αδιαφορούν ή ακόμη και να ενθαρρύνουν την εδώ έλευση αλλοδαπών οι δε δεύτεροι το μόνο που έκαναν ήταν να μας μαλώνουν. Θυμάστε τον κο Νιλς Μούιζνιεκς και την κα Σεσίλια Μάλμστρομ; Αυτοί δεν έχουν άραγε καμιά ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση;
Όλες οι κυβερνήσεις αγνόησαν την σοβαρότητα του προβλήματος με αποκορύφωμα την παρούσα κυβέρνηση. Τα σύνορα των ισχυρών χωρών φυλάσσονται! Εμείς σαν χώρα τρίτης ή τέταρτης κατηγορίας είχαμε τα σύνορά μας ανοικτά. Νιώθαμε υπερήφανοι που οι λαθρομετανάστες μας προτιμούσαν! Τώρα, ήλθαν τα δύσκολα και πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί. Μέχρι τώρα πρόσφυγες και λοιποί αφενός και κάτοικοι περιοχών της χώρας απ’ όπου πέρασαν οι πρώτοι αφετέρου συνυπήρξαν και δεν δημιουργήθηκαν προβλήματα. Τώρα όμως, που ο αριθμός είναι ιδιαίτερα μεγάλος για τις δυνατότητες της χώρας και με το αδιέξοδο που δημιούργησε το κλείσιμο των συνόρων· οι καλές διαθέσεις αυτών των ανθρώπων αλλά και οι δικές μας μπορεί να αντιστραφούν και να καταλήξουμε να έχουν πληρώσει ένα υψηλό τίμημα για να δημιουργήσουμε εχθρούς.