Ένα από τα επτά «ουαί» είναι και το ουαί ημίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί… το οποίο απηύθυνε ο Ιησούς στους γραμματείς και τους Φαρισαίους γιατί ο Ίδιος αηδίαζε για την προκλητική τους στάση. Όμως μαζί με την έκφραση της αηδίας Του, μας έδειξε και την αλήθεια των πραγμάτων. Και μέσα σ’ αυτά είναι και η ευσεβοφάνεια που πολλές φορές κρύβει πίσω της έχθρες, έριδες, ψεύδη, ζηλοτυπίες, θυμό, διχοστασίες, αιρέσεις, φθόνους και άλλα «έργα της σαρκός».
Όντως, τέτοιοι θρησκευτικοί ηγέτες δεν έλειψαν ποτέ… Αυτοί όμως πρέπει να γνωρίζουν ότι «βρίσκονται» μέσα στα ουαί∙ αλλά και μακρύτερα της αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός. Γιατί ως γαστέρες αργαί, ενδιαφέρονται μόνον δια το τι φάγομεν… δυστυχώς!
Όμως, τώρα που οι καιροί εισί πονηροί, δεν επιτρέπεται εξαίρεση, ιδιαίτερα για τους ιερείς, από το φρόνημα τού Ιησού Χριστού, και προσκόλληση στο φρόνημα της σαρκός. Και επειδή ίσως φανεί βαρύς ο λόγος, δεν νομίζω πως τοιούτος μας έπρεπε ιερεύς. Όχι δεν είναι βαρύς ο λόγος!, αλλά σύμφωνος με τον του Ιησού που μας λέγει: «Μη νομίσετε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γήν∙ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν. Ήλθον γαρ διχάσαι τον άνθρωπον…» (Ματθ. 10, 34-35).