Ας θυμηθούμε τον Δάσκαλο Δ. Λιαντίνη μέσα από τα γραφτά του

Τρί, 15/11/2022 - 16:32

Πριν αρχίσει την πλούσια και μεστή γραφή τού πονήματος*

“ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ”ο Άνθρωπος, ο Δάσκαλος και Φιλόσοφος σημειώνει: “Να υπάρχεις Ελληνικός δηλώνει τέσσερες τρόπους συμπεριφοράς. Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από τη φύση‧ όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων. Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική τής γνώσης· όχι με την ηθική τής δεισιδαιμονίας και των προλήψεων...”. Αντιγράφω λοιπόν από το κεφ. 6 ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

“Τα αρχαία Ελληνικά τα αντιπαθούν όλοι οι έλληνες. Αν κάνει κανείς μια δημοσκόπηση σήμερα, το αποτέλεσμα που θα του δοθεί θα το βρει πελώριο.
Στους εκατό θα ανακαλύψει πως οι ενενήντα τόσοι, τα Αρχαία Ελληνικά δε θέλουν να τ’ ακούσουν. Και το χειρότερο είναι πως την ίδια αποστροφή την αισθάνεται και η πλειονότητα των φιλολόγων που διδάσκει το μάθημα στα σχολεία. Σήμερα όταν μιλήσεις σε κάποιονε για τα Αρχαία Ελληνικά αμέσως  θα τον χτυπήσει ναυτία… Βέβαια για τα φορτία όλου αυτού τού κακού ο τελευταίος που ευθύνεται είναι οι έλληνες και τα κείμενά τους.

Στο θρυλικό “τις πταίει” του Τρικούπη η απόκριση είναι: οι δάσκαλοι φταίνε‧ οι δάσκαλοι και οι διδακτικοί...και κύρια φταίνε οι δάσκαλοι των δασκάλων. Αυτό σημαίνει πως το βάρος της προσπάθειας έπεσε στη μορφή της αρχαίας γλώσσας και παραθεωρήθηκε η σημασία των περιεχομένων που έχουν τα κείμενα” Έτσι, “με γενικές απόλυτες και ισόκωλα αντί να πάμε ομπρός πάμε πισόκωλα”.

Γιατί, “ο αληθινός ποιητής νιώθει ανησυχία για το μέλλον του ανθρώπου, όμοια με την ευθύνη που νοιώθει ο αληθινός δάσκαλος για το αύριο των μαθητών του.”  “Η τελευταία συνέπεια του πράγματος δηλαδή, η πιό επώδυνη και η πιό κολαστική, είναι πως η σύγχρονη Ελλάδα λογαριάζεται ο ουραγός και το μπαίγνιο των εθνών σε όλες τις σφαίρες και σε όλες τις συμπεριφορές. Το αποτέλεσμα το καταμετράς από την κατάσταση της εθνικής οικονομίας ως τα ποδόσφαιρα, και από την επιστημονική έρευνα ως τις σκουπιδοφόρες ακτές της πανάρχαιης ελληνικής θάλασσας… Να μη μας ειπούν, γιατί το γνωρίζουμε, πως εμείς δεν έχουμε Μ.Α.Ν. και Α. Ε. G και Βosch.

Δεν έχουμε I.B.M. και Gross και Fiat και General Motors Corpration και Scotch Whisky. Για μας το κλίμα, η θάλασσα, και ο ήλιος είναι πρώτες ύλες πρώτης αξίας. Πολύ πιό πολύτιμες από το πετρέλαιο της Νιγηρίας και τα πλούσια οκτάνια, και από το ουράνιο του Καναδά με την πυκνή σχάση… Έχουμε τέτοιο τον ήλιο και τη θάλασσα, που αν γνωρίζαμε να τα βοσκήσουμε και να τα αρμέγουμε, η μικρή μας χώρα, τούτο το πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο που έλεγε ο Σεφέρης, θα ήταν εφτά φορές Ελβετία. Και μάλιστα μια Ελβετία χωρίς τα οικονομικά λύματα και όλα τα κλοπιμαία του αιώνα που συσσωρεύονται εκεί από κλέφτες...”

Τέλος, πρώτα θα ζητήσω συγγνώμη για την αντιγραφή που προηγήθηκε, όμως, ομολογώ με πικρία πως τέτοια κείμενα με διαύγεια, ευθύτητα και παρρησία είναι ανάγκη να γίνονται γνωστά γιατί σπανίζουν, και μάλιστα από καθηγητές πανεπιστημίου.  - Κ. Α. Ναυπλιώτης 
 

* πόνημα, από το ρ. πονέω -ω που σημαίνει, κοπιάζω, αγωνίζομαι, μοχθώ, κουράζομαι. Αναφέρεται κυρίως σε συγγραφικό έργο...

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη