«-Πολλές φορές αναρωτιέμαι... Τι επάγγελμα είναι κι αυτό του ναυτικού που διάλεξα;
Πράγματι είναι ένα επάγγελμα δύσκολο, παράξενο, απάνθρωπο, που γίνεσαι βέβαια χωρίς να το θέλεις… μονόχνωτος, δύστροπος και μερικές φορές είναι σαν να μην θέλεις καθόλου τους άλλους ανθρώπους γύρω σου.
Και μια ωραία πρωία στα καλά του καθουμένου, χτυπάει το τηλέφωνο και μετά από τρία λεπτά ομιλίας "τέλος τα ψέματα φίλε". Έφτασε η ώρα να μπαρκάρεις, φεύγεις.
Ετοιμάζεσαι, χαιρετάς τους δικούς σου και αφού έχεις φύγει από το αεροδρόμιο, έχεις πάει στο λιμάνι, σε έχει πάρει η λάντζα και σε έχει πάει κάτω από το καράβι στη σκάλα. Εκεί σε περιμένει η πρώτη ανηφόρα της μεγάλης σκάλας του καραβιού όπου στο πρώτο πλατύσκαλο αφήνεις όλο τον κόσμο πίσω σου, πιάνεσαι από τα ρέλια της σκάλας και ανηφορίζεις με σφιγμένα τα χείλη και κλειστή την καρδιά...
Σταματάς λίγο στη μέση της σκάλας κοιτάς πόσο σου απομένει ακόμα, παίρνεις μιά ανάσα ξανασφίγγεις τα δόντια και ανεβαίνεις. Με το που φτάσεις στο πλατύσκαλο το τελευταίο, τέλος τα ψέματα αυτό ήταν. Κάνεις το μεγάλο βήμα και πατάς στο κατάστρωμα, εκεί τους αφήνεις όλους πίσω σου... Σπίτι, οικογένεια, κολλητούς και όλους αυτούς που έχεις μέσα βαθιά στην καρδιά σου...
Στο μηχανοστάσιο, οι μηχανές μουγκρίζουν... Και λες άντε πάλι ξανά -μανά... Εκεί που τα αφτιά σου έχουν στρώσει μέσα στο ξέμπαρκο τρεις-τέσσαρους μήνες αρχίζουν πάλι και πονάνε από τον θόρυβο των μηχανών. Μέσα στη ζέστη, στο καυσαέριο, στο θόρυβο και στις υψηλές θερμοκρασίες του μηχανοστασίου.
Αλάτι, ήλιος, βροχές, ζέστη, κρύο συνεχείς κλιματικές αλλαγές σε τρεις-τέσσαρες μέρες, αλλαγή εποχής... αλλαγές που τρώει η αρμύρα τα σίδερα μαζί με τα κόκκαλα και τα σωθικά σου...
Δεν παραπονιέσαι, δεν θυμώνεις, δεν βρίζεις γιατί σε ενοχλούν όλοι και όλα, αλλά ποτέ δεν παραπονιέσαι γιατί εσύ το επέλεξες και το αποφάσισες να γίνεις ναυτικός.
Απομονώνεσαι κρατάς απόσταση στο καράβι... που μετά από μήνες έχεις βαρεθεί να βλέπεις κάθε μέρα τα ίδια πρόσωπα, τις ίδιες φάτσες, μαζί στη δουλειά, μαζί στον καφέ, μαζί στο φαΐ, και καμιά φορά μπορεί να βγεις και με κανέναν συνάδελφο έξω άμα τύχει. Μόνο ένας ύπνος μας χωρίζει...».
Δημήτρης Φρεζούλης
Υ.Γ.: Συναισθήματα ενός ναυτικού (Θ. Τσελέντη), Α' Μηχανικού, όταν μπαρκάρει σήμερα και όταν ξεμπαρκάρει στην αυριανή ανάρτηση…
