Όσα χωράει μια… βαλίτσα

Γιάννης Τζούμας
Δείτε τις Φωτογραφίες
Πέμ, 23/03/2023 - 19:49

Τι να χωρέσει άραγε; Τι να πρωτοχωρέσει; Και όμως εμείς ξέρουμε καλά ότι μπορεί να χωρέσει τα πάντα. Εμείς που συνδέσαμε την ζωή μας με μια… βαλίτσα.

Μια τέτοια θυμάμαι μια ζωή να γεμίζει με θλίψη ο πατέρας, για το αιώνιο μπάρκο και μετά με χαρά να την αδειάζει στην επιστροφή, μοιράζοντας γύρω… μοσχοσάπουνα.

Μια τέτοια… βαλίτσα πήρα πριν λίγες μέρες με το ταχυδρομείο και πιστέψτε με όχι μόνο δεν την παράτησα αλλά με… έκλεισε μέσα της.

Αναφέρομαι στο βιβλίο ενός συμπατριώτη μας του Βύρωνα Τομάζου, που ομολογώ δεν γνώριζα και δεν γνώρισα ποτέ από κοντά, παρ’ ότι χρόνια συνδρομητής μας.

Ένα άρθρο του για τον ελληνικό Διαφωτισμό και την Χίο μας έφερε πιο κοντά και ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο του, αυτό που μου έστειλε, στάθηκε αρκετό όχι μόνο να με καθηλώσει αλλά να θέλω τώρα να το μοιραστώ μαζί σας.

Τίτλος του αυτό ακριβώς που λέει και ο τίτλος «Όσα χωράει μια βαλίτσα».

Ο ίδιος σημειώνει στο οπισθόφυλλο.

«Δεν είναι πρώτη φορά που πιάνω μολύβι, γράφω απ’ όταν ήμουν φοιτητής στο Μόναχο. Συνέχισα με δημοσιεύσεις σε ναυτιλιακά κυρίως περιοδικά και, εδώ και δεκατέσσερα περίπου χρόνια, είμαι τακτικός αρθρογράφος σε τοπική εφημερίδα. Όμως η μετατροπή του προσωπικού βιώματος σε αφήγηση και μάλιστα στη συγγραφή ενός βιβλίου, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Παιδεύτηκα πολύ, δυό έγραφα, δέκα έσβηνα, για μήνες. Δεν είναι εύκολο τελικά να γράφεις για τον εαυτό σου, ουσιαστικά «βγαίνεις από το καβούκι σου» και εκτίθεσαι δημόσια. Αναρωτήθηκα πολλές φορές: Γιατί το κάνω; Κι όταν απαντούσα σ’ αυτό αμέσως ερχόταν η δεύτερη ερώτηση: Αξίζει; Ενδιαφέρεται κανένας για το βιό μου;

Η επιθυμία μου μου πάντα ήταν να αφήσω ένα λιθαράκι πίσω μου, για τα παιδιά, τα εγγόνια, τους συνεργάτες, τους φίλους, για την κοινωνία που ζώ. Να τους πώ γι΄ αυτά που δεν είχε δοθεί η ευκαιρία να μιλήσουμε, για τα εύκολα και τα δύσκολα μιας ζωής που την έζησα σαν την μέλισσα, τρέχοντας να μαζέψω τη γύρη για να την κάνω μέλι και, όπου μπορώ , να την προσφέρω και σε άλλους. Να διηγηθώ τη ζωή στη Χίο, το Γκράτς, τη Γερμανία, την Πάτρα, την Καβάλα, την Αμερική, την Αθήνα, με την ασφάλεια της χρονικής απόστασης αλλά και την ενάργεια της ζωντανής θύμησης.

Πέρασα τα ογδόντα και ακόμα δεν κατάλαβα γιατί οι άνθρωποι παραπονιούνται που γερνούν… Για μένα κάθε δεκαετία της ζωής μου ήταν και μια αποκάλυψη.

Εύχομαι να το διαισθανθεί και ο αναγνώστης φυλλομετρώντας τούτο το βιβλίο.»

Εγώ λοιπόν είχα αυτή την τύχη και το προνόμιο γι’ αυτό και θα προτείνω στον συμπατριώτη μας να παρουσιάσουμε το βιβλίο του αυτό στη Χίο, γιατί επιπρόσθετα είναι η ιστορία όλων αυτών των γενιών, που έστησαν αυτό που βλέπουμε γύρω μας.

Ο Βύρων Τομάζος γεννήθηκε βλέπετε στην Χίο το 1937. Ο πατέρας του ήταν ο ανεστάτης του… Αργέντικου. Η ιστορία του είναι η ιστορία του Κάμπου, του Γυμνασίου Αρρένων, αυτής της μεγάλης του γένους σχολή, στην κυριολεξία, είναι η ιστορία των παιδιών που βρέθηκαν στην πολύβουη Αθήνα με μια… βαλίτσα, η ιστορία των ελληνόπουλων που σπούδασαν στερημένα στο εξωτερικό, που εργάστηκαν στην ξενιτιά, που γύρισαν και ανάστησαν την Ελλάδα.

Είμαι ευτυχής που γνώρισα τέτοιο πλούτο και θα ήθελα αυτό το προνόμιο, επαναλαμβάνω, να το νοιώσουν και άλλοι. Επιπρόσθετα που ο συμπατριώτης μας, δεν διαθέτει το βιβλίο προς πώληση αλλά στην κυριολεξία το μοιράζει.

Μια από τις φωτογραφίες αφορά παρουσίαση αυτού του βιβλίου στην Αθήνα. Θεωρώ ότι ο Βύρων Τομάζος θα θελήσει αυτή την… βαλίτσα να την αδειάσει και στην ψυχή όλων των Χιωτών. Περιμένω την παρουσίαση του βιβλίου του στην Χίο και θα την υποστηρίξω. Τον ευχαριστώ και δημοσίως.

 

Υ.Γ.: Άσχετον. Διάβασα την καταγγελία για… κομματικό διορισμό του εφορευτικού Συμβουλίου της Βιβλιοθήκης Κοραή. Την κάνει η Νομαρχιακή Επιτροπή Χίου του ΠΑΣΟΚ!!! Προφανώς θεωρούν ότι οι πολίτες έχουν μνήμη… χρυσόψαρου. Μπορεί και να έχουν. Θα φανεί οσονούπω στις εκλογές.

Σχετικά Άρθρα