Κυριακή πρωί σήμερα και κάποια υποχρέωση με έφερε στην εκκλησία του Αγίου Βλασίου στον Κάμπο.
Ντρέπομαι, αλλά δεν είχα ξαναπάει ποτέ σε αυτή την εκκλησία και ούτε είχα ακούσει ποτέ κάτι για αυτήν. Με την πρώτη ματιά, έμεινα άφωνη. Η αίσθηση μιας βαριάς Ιστορίας ξεχείλιζε από παντού. Η αισθητική της Ρωσικής εκκλησιαστικής τέχνης αποτυπωμένη παντού:. Στα εικονοστάσια, στις εικόνες, στα μανουάλια, στις κολώνες και γενικά στα διακοσμητικά στοιχεία του κτηρίου. Όταν γύρισα σπίτι έψαξα στο internet. Μια φίλη την οποία ρώτησα τι ήξερε για αυτή την εκκλησία, με έφερε σε επαφή με την κυρία Μαρία Κοκκινάκη συγγραφέα σχετικού βιβλίου. Μέχρι που να πάρω το βιβλίο της κ. Κοκκινάκη ικανοποίησα την περιέργειά μου ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Εντυπωσιάστηκα.
Και τώρα καθώς φέρνω στο μυαλό μου την αυστηρή λιτότητα της Ρωσικής τέχνη , το υπέροχο Ελληνικής γλυπτικής μνημείο που κοσμεί τον περίβολο της εκκλησίας, το μοναδικά αυθεντικό περιβάλλον του Κάμπου, αναρωτιέμαι και σας ρωτώ “τι δουλειά έχουν τα πλαστικά λουλούδια πλάι στην εικόνα του Αγίου, μέσα στο υπέροχο Ρωσικής τέχνης εικονοστάσι και την από παντού αναδυόμενη βαριά ανάσα της ιστορίας;”
Η απάντηση είναι μία: Για να υποβαθμίσουμε και την αισθητική και την Ιστορία μας.
Για να βάλουμε τη σφραγίδα μα , σε ότι όσιο και ιερό παραλάβαμε. Και είναι το αποτύπωμά μας, εκείνο του πλαστικού και της ευτέλειας;
Οχι δεν μας αξίζει.