Καταρράκτης: Προβλήματα προβληματισμοί*

Τρί, 22/04/2014 - 07:55

Δεν γνωρίζω αν κάποιος για να φαίνεται καλός, πρέπει να χαϊδεύει τα αφτιά όσων τον ακούνε. Αυτό που ξέρω καλά είναι πως η ύπαρξη και η πρόοδος πρέπει να χρησιμοποιούν ως υλικό τον πόνο!

Πολλές φορές συνέλαβα τον εαυτό μου να δυσπιστεί στα ίδια τα λεγόμενά του και γι’ αυτό είμαι οπαδός όχι μόνον του ηδέως ακούειν, αλλά και του πικρώς μανθάνειν.

Προς τούτο αν κάποιος θέλει ν’ ακούσει αυτά που του αρέσουν, ας μη διαβάσει τις παρακάτω γραμμές.

Επί του θέματος λοιπόν!

Έχω τη γνώμη, πως ο Καταρράκτης είναι ένα από τα ωραιότερα χωριά της Χίου ως προς τη γεωγραφική του θέση αλλά και τη φυσική ομορφιά.

Τα στοιχεία όμως αυτά κατά την άποψή μου, δεν είναι αρκετά για να κάνουν έναν τόπο ελκυστικό και γιατί όχι και πρωτοπόρο. Η ιστορία μάς έχει δώσει πολλά παραδείγματα, αρκεί να τα αναγνωρίσουμε και να θέλουμε να τα αξιοποιήσουμε. Βασικό στοιχείο προς μια τέτοια κατεύθυνση είναι η θέληση… Το θέμα λοιπόν είναι αν θέλουμε να βελτιώσουμε τη θέση του χωριού στη χιακή κατάταξη, παράλληλα με τη βελτίωση της ζωής των κατοίκων του, αξιοποιώντας τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα η φύση μάς προσφέρει.

Δυστυχώς όμως, αυτό είναι πρόβλημα που μας αφορά όλους και όχι κάποιους επαγγελματίες της πολιτικής και ειδικότερα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης (Τ.Α.) οι οποίοι κερδίζουν ανέξοδα κινούμενοι σε θολά νερά και χωρίς πυξίδα! Τα παραδείγματα είναι πολλά και είναι ανώφελο να τα απαριθμήσουμε. Να σημειώσουμε μόνο πως με ευθύνη αυτών, κατορθώσαμε το ακατόρθωτο. Δηλ. να αναδείξουμε τα πλεονεκτήματα σε μειονεκτήματα (!) τα οποία δυστυχώς επιτείνουν τη μιζέρια και τη συγκυριακή (;) δυσπραγία, μια και οι επισκέπτες στερούνται τη δροσιά του μπάνιου** στη θάλασσα και την ικανοποίηση του… μεζέ.***

Προς τούτο υπάρχουν ανάλογα συγκρίσιμα στοιχεία στη Χίο…

Η αδιαφορία είναι παρούσα παντού και όχι μόνο στους κατοίκους του χωριού, αλλά ιδιαίτερα στους «εκπροσώπους» τους στο δήμο. Δικαιολογίες φτηνές, αστήρικτες, μέχρι βλακώδεις, ακούγονται για θέματα απλά και τετριμμένα. Κατασκευές άσχετες, αναξιοποίητες και περιττές, συμπληρώνουν και δικαιολογούν κάθε υποψία (βλ. φώτα στην παραλία και μεγάφωνα). Προβλήματα απλά που μπορούν να λυθούν με παρέμβαση της Τ.Α, όχι μόνο δεν λύνονται, αλλά και δεν προβάλλονται, παρά αναμένουν τον πανδαμάτορα χρόνο να δώσει τη λύση προς δόξαν της δήθεν προόδου και της δήθεν λαϊκής συμμετοχής (βλ. προέκταση κρηπιδότοιχου).

Ο συγκεντρωτισμός βασιλεύει παντού παρά τα αντιθέτως λεγόμενα… Όμως προσοχή! Οι εκλογές για την Τ.Α. πλησιάζουν και η λογική γι’ αυτές παραμένει η ίδια. Μέχρι και την αναστύλωση - αποκατάσταση τού Αγ. Γιάννη του Αργέντη (3) μπορεί να σου τάξουν!

Τώρα ξέρεις. Η αδιαφορία και η απιστία στα λεγόμενά τους, πρέπει να ξεπεράσει και αυτήν για την… Κατερίνα!

Τα χαλάσματα ζητούν αξιοποίηση.

Δυστυχώς και στον τομέα αυτόν η πολιτεία και εν προκειμένω η Τ.Α. περί άλλων τυρβάζουν.**** Και αυτό για ιδιοτελείς σκοπούς (βλ. προσωπικό όφελος). Το ψεύδος καλύπτει την ουσία.

Όχι! Δεν είναι βαρύς ο λόγος. Απλώς είναι ειλικρινής, απροσποίητος αλλά και πραγματικός. Είναι γεγονός πως «κρατική περιουσία» ή ορθότερα της Τ.Α., θεωρείται μόνο αυτή που φέρνει χρήματα και όχι ό,τι προάγει και ανεβάζει το επίπεδο των πολιτών. Αξία λοιπόν = χρήμα! Και όχι τρόποι που μπορούν να το αξιοποιήσουν… γι’ αυτό αδιαφορούμε εγκαταλείπουμε και δεν αγωνιζόμαστε (εννοείται για τα κοινά). Μια και κάθε αγώνας προϋποθέτει προσπάθεια, αισιοδοξία αλλά και προσδοκία. Κάθε αξιοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση, πρέπει να έχει ως κριτήριο τα παραπάνω. Αντίθετα τα περί ανάπτυξης της επαρχίας και άλλα ηχηρά παρόμοια, στην καλύτερη περίπτωση οδηγούν στη συσκότιση, την παραπλάνηση και είναι λόγια του αέρα. Μια και ανάπτυξη της επαρχίας σημαίνει εφαρμογή διαφορετικής πολιτικής που θα στηρίζεται σε άλλη λογική, απ’ αυτήν της εσωτερικής μετανάστευσης των άτυχων νέων, οι οποίοι στο βάθος γνωρίζουν, πως το μέλλον τους είναι αβέβαιο και τα όνειρά τους θολά και απραγματοποίητα, έστω και αν «έχουν περάσει» στα λεγόμενα ΑΕΙ ή ΤΕΙ έστω και ΑΤΕΙ!!!

Τέλος δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό και να μη συσχετίσω την αδιαφορία των νέων με αυτή των εργαζομένων, που δυστυχώς- απορρίπτουν την πολιτική και μιλούν με απαξιωτικά λόγια γι’ αυτήν και καθόλου κολακευτικά λόγια για τους πολιτικούς εξουσιαστές και τους ακολούθους τους, οι οποίοι συμπεριφέρνονται ως απλοί επιβήτορες της εξουσίας.

Ως επιβεβαίωση του ισχυρισμού αυτού, αναφέρω την εν κρυπτώ επίσκεψή της κατά τα άλλα συμπαθεστάτης υπουργού Κατερίνας Μπατζελή στον Καταρράκτη στις αρχές Αυγούστου.

Προς τούτο διερωτώμαι και βασίμως υποθέτω. Τι θα γινόταν αν η επίσκεψη αυτή γινόταν σε παλαιότερες εποχές…

Λογική υπόθεση; Το πιστεύω! Συγκυρία; Ούτε που να το φανταστώ!

 

*Το άρθρο αυτό είχε δημοσιευτεί στην τοπική εφημερίδα «Η Πρόοδος» στις 13/9/2010 με αφορμή τις τότε αυτοδιοικητικές εκλογές. Οι προβληματισμοί όμως και τα προβλήματα παραμένουν τα ίδια, καθώς τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε.

**λ. Ελληνική και όχι ξενική.

***λ. Ομηρική και όχι Τουρκική! ****ρ. τυρβάζω = ασχολούμαι με ζήλο.

(3) Η πικρόχολη αυτή αναφορά έγινε εσκεμμένα, για το λόγο ότι με τις παρεμβάσεις και το ενδιαφέρον και από τον υπογράφοντα, το θέμα είχε φτάσει μέχρι του σημείου το έργο να χαρακτηριστεί «ώριμο», και να μπει στο πρόγραμμα των υπό εκτέλεση έργων. Η ιστορική αλλά και την πολιτιστική αξία του μνημειακού Ναού Αγ. Γιάννη Αργέντη (στον Παλιό Καταρράκτη) είναι δεδομένη. Όμως οι εφαρμοζόμενες μνημονιακές πολιτικές (και όχι μόνο) είναι αυτές που με οδήγησαν σε παλαιότερο σχετικό άρθρο στον τοπικό τύπο, να εκφράσω την αμφιβολία ή αν θέλετε την δυσπιστία, με τη φράση: Εύχομαι η σωτηρία του μνημείου να γίνει πριν ακούσυομε τη λειτουργία στην… Αγιά Σοφιά!

Άλλες απόψεις: Του Κώστα Α. Ναυπλιώτη