Μια απλή διαπίστωση...

Παρ, 15/09/2017 - 11:38

Χτες το βράδυ είχα κατέβει να περπατήσω στο λιμάνι. Είχε φύγει το πλοίο. Δεν γινόταν πανδαιμόνιο, δεν επικρατούσε κανένα χάος στον σύγχρονο και σωστά δομημένο λιμένα μας. Στάθηκα κάτω από ένα βρόμικο και σχεδόν ετοιμόρροπο κτήριο. Στη μπροστινή του όψη είχαν ριγμένη μια τεράστια αφίσα. Κάτι έλεγε για μια... Μυροβόλο. Σφραγισμένες πόρτες, ξύλα, μπάζα και σκοτάδι· βαθύ και μαύρο. Κάθισα απέναντι στο πεζούλι κι έμεινα εκεί να το κοιτάω. Μια θλίψη τρύπωσε στα στήθια και δηλητήριο χύθηκε στο νου. Νομίζω κάποτε μια μπλε μαρκίζα σε καλούσε ήδη απ’ το καράβι να περάσεις πρώτα από το REX και μετά να πας σπίτι σου. Ήταν η εποχή που χτυπούσε δυνατά η μουσική εντός του και το REX παλλόταν μαζί της σαν να χόρευε κι αυτό. Τουλάχιστον εγώ το θυμάμαι έτσι.
Ανεβαίνοντας τις φαρδιές πλατιές σκάλες του, μέχρι να μπεις στην κύρια αίθουσα με τους εξώστες να στέκουν δεξιά κι αριστερά, λες και περιμένουν ν’ αρχίσει ξανά η προβολή της ταινίας από τη δεκαετία του ’60, τότε που λειτουργούσε ως κινηματοθέατρο σε μία Χίο πιο μικρή και γραφική όσο ποτέ.
Το REX έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο διατηρητέο… μια απλή διαπίστωση.
Μπήκα στ’ αμάξι να φύγω, να μη θυμάμαι πόσο με πονάει αυτό που βλέπω κι είπα να πάω στην άλλη άκρη, άλλωστε το  νησί αυτό έχει πολλές άκρες…
Πάλι πήγα σε θάλασσα. Στάθηκα κάτω από ένα βρόμικο και σχεδόν ετοιμόρροπο κτήριο. Παράθυρα σπασμένα, πεταμένα ξύλα, μπάζα και σκοτάδι· βαθύ και μαύρο. Κάθισα απέναντι στο πεζούλι κι έμεινα εκεί να το κοιτάω. Μια θλίψη τρύπωσε στα στήθια και δηλητήριο χύθηκε στο νου. Νομίζω κάποτε λειτουργούσε σαν ξενοδοχείο ΞΕΝΙΑ. Ήταν τότε που ο ΕΟΤ εκεί, στα χρόνια του ’60 αξιοποιούσε οικόπεδα σ’ όλη τη χώρα χτίζοντας ξενοδοχεία που εναρμονίζονταν στο φυσικό περιβάλλον και συνέβαλαν στην τότε τουριστική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας.
Το ΞΕΝΙΑ έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο ως διατηρητέο μνημείο μοντέρνας αρχιτεκτονικής του 20ού αιώνα… μια άλλη απλή διαπίστωση.
Στην επιστροφή αυτό που τα ρήμαξε όλα μέσα στο μυαλό, ήταν το κτήριο του ΝΟΧ. Σφραγισμένες πόρτες, ξύλα, μπάζα και σκοτάδι· βαθύ και μαύρο. Μόνο που εδώ υπήρχε και συρματόπλεγμα. Θυμήθηκα κάτι Απόκριες, την ταπετσαρία που είχε στον τοίχο της πίστας και φώτα, πολλά φώτα χωρίς συρματόπλεγμα τότε… διαπίστωση.
Εν μέσω οικονομικής κρίσης είναι ασύμφορο να θυμάσαι. Η πιο δυνατή επιλογή που έχεις είναι να ξεχνάς και να προχωράς. Κι αν μέσα στο μυαλό έχεις την ιδέα πως γύρω τα πράγματα ρημάζουν βάζεις ένα άλλο ρήμα στη θέση του και διαπιστώνεις ότι απλά αλλάζουν κι έτσι κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Άλλωστε μόνος σου το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να στέκεσαι και να τα κοιτάς. Κι αν σε πονάει αυτό που βλέπεις, απλά μην το βλέπεις. Κι ας θέλεις να φωνάξεις και να (τους) πεις, εσύ που απλά γι’ αυτούς γεννήθηκες εδώ, πως «από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε. Από κάπου πρέπει να πιαστούμε. Κι αν αυτό το “κάπου” δεν είναι η ίδια μας η Ιστορία, ο ίδιος μας ο Τόπος, τότε πραγματικά για ποιο λόγο Μένουμε Εδώ;»

Άλλες απόψεις: Της Κατερίνας Σβύνου