Αν και έχουμε τις μέρες αυτές ακούσει ή και διαβάσει τόσα πολλά για την Ρωσοουκρανική κρίση, παρόλα αυτά δεν άντεξα στον πειρασμό, και θέλω να υπενθυμίσω σαν απλός πολίτης (και όχι ειδικός) που ακούει καθημερινά αναλύσεις όχι μόνο ειδικών αλλά και άλλων ξεχασιάρηδων, πως δεν είναι η πρώτη φορά που ο πόλεμος χτυπά την πόρτα τής Ευρώπης και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση τής Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ).
Μην ξεχνάμε πως παλαιότερα, τα Βαλκάνια είχαν ονομαστεί “πυριτιδαποθήκη τής Ευρώπης”.
Χωρίς να θέλει κανείς να δικαιολογήσει την επίλυση των όποιων προβλημάτων και διαφορών με τη χρήση βίας, και πολύ περισσότερο με πολεμικές συγκρούσεις, ούτε βέβαια εάν το “επιτύχει” να ευχαριστεί την Παναγία ανάβοντάς της ένα κερί! Παρόλο, που δεν συμφωνώ με όλα αυτά, αν και ανήκω σε μια χωρά και σ’ ένα λαό που ξεχνάει, εντούτοις η μνήμη μου δεν είναι τόσο ασθενής, για να ξεχάσει:
1) Τον βομβαρδισμό τής τότε Γιουγκοσλαβίας (Σερβία) το 1999 την καταστροφή και τη διάλυση της χώρας σε μικρά ελεγχόμενα κράτη. Δεν ξεχνάει κανείς το “λάθος” της δολοφονίας παιδιών ενός σχολείου από τους Αμερικάνους που θεωρήθηκε παράπλευρη απώλεια και “καθάρισε” με μία συγνώμη.
2) Την εισβολή στο ΙΡΑΚ με το αιτιολογικό ότι ο “δικτάτορας Σαντάμ” ...είχε πυρηνικά όπλα. Όμως αποδείχτηκε ότι δεν είχε. Παρόλα αυτά, όπως λέει ο λαός μας, “ούτε γάτα ούτε ζημιά”! Αποτέλεσμα; πάνω από 4.000 νεκροί πολίτες.
3) Τον βομβαρδισμό της Λιβύης από το ΝΑΤΟ (διάβαζε Αμερικάνους) και τον διασυρμό τού μη συμβατικού δικτάτορα Καντάφι.
4) Δεν είναι δυνατό να ξεχάσει κανείς την εισβολή τής Τουρκίας στην Κύπρο, για την οποία οι φιλειρηνικοί Αμερικάνοι και οι ακόλουθοί τους τής ΕΕ δεν έκαναν τίποτα, και το νησί παραμένει χωρισμένο εδώ και 48 χρόνια.
Τα αποτελέσματα γνωστά και όποια ανάλυση περιττεύει. Ας θυμηθούμε και την επέμβαση τών “πρώην μεγάλων” και ακολούθων τών ΗΠΑ Εγγλέζων, στα Φώκλαντ και τη βοήθειά τους σ’ αυτούς….
Αυτά, πρόχειρα, για να μην αναφερθούμε και τις παρεμβάσεις τους για την ανατροπή μη αρεστών καθεστώτων και κυβερνήσεων “απανταχού της γης” βλ. Παλαιστινιακό, Υεμένη, Κούβα, Βενεζουέλα, Νικαράγουα, τις απειλές στο Ιράν, όπου οι “κυρώσεις τους” επιφέρουν τρομακτικές στερήσεις στους λαούς των χωρών αυτών.
Όλα αυτά βέβαια γίνονται στο όνομα τού Διεθνούς δικαίου και χάρη της ειρήνης!
Ωστόσο, ας μας πουν οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, πώς είναι δυνατό το διεθνές δίκαιο να εφαρμόζεται αλά καρτ και να στηρίζεται στη χρήση τής βίας και του ψεύδους.
Να πούμε ακόμα, ποιός έδωσε το δικαίωμα στις ΗΠΑ και τους υποστηρικτές τους να επεμβαίνουν σε χώρες που “δεν ξέρουν που βρίσκονται” οι Αμερικανοί πολίτες αλλά και οι στρατιώτες;
(βλ. Γιουγκοσλαβία). Δεν περιμένει κανείς απάντηση σε ένα ρητορικό ερώτημα...
Όμως ας το πούμε καθαρά, πως, δεν μπορείς να πάρεις απάντηση αληθινή από ενόχους που καταπατούν το “διεθνές δίκαιο” με τις “φιλειρηνικές” επεμβάσεις τους την “φιλειρηνική τακτική τους” και την ιμπεριαλιστική πολιτική τους.
Τέλος, να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι απ’ αυτούς που υποστήριζαν κάποτε ή υποστηρίζουν; πως οι Αμερικάνικοι πύραυλοι (persing & krouz) προκαλούσαν καταστροφή ενώ οι Σοβιετικοί (SS20) έριχναν λουκούμια και ροδοπέταλα!