Χίος, Σάββατο 11 Ιουλίου

Το πνεύμα και το... οινόπνευμα

Τρί, 02/06/2020 - 17:27

Μέσα στη γκρίζα και μελαγχολική ατμόσφαιρα που μας περιβάλλει – κυριολεκτικώς και μεταφορικώς – μια αχτίδα φωτός έλαμψε δίπλα μας. Με τον πιο πάνω «ποιητικό» πρόλογο προσπαθώ να καταλάβετε, αγαπητοί αναγνώστες μου, το πώς ένιωσα όταν μέσα σε ένα ένθετο (μικρό βιβλιαράκι) κάποιας σοβαρής εφημερίδας (ΕΣΤΙΑ) που περιγράφει τα ελληνικά οινοπνευματώδη ποτά, διεπίστωσα ότι αρκετό χώρο καταλαμβάνουν τα Χιώτικα ούζα! Ένα από αυτά δε, με την επωνυμία «Απαλαρίνα», είναι και το αγαπημένο μου ούζο που το πίνω τρώγοντας τον απαραίτητο ψαρομεζέ! Χωρίς λοιπόν να θέλω να κάνω τον έξυπνο, θα συμπληρώσω κι εγώ δυο λέξεις, διότι πίνοντας ένα ποτηράκι ούζο… την εβδομάδα, μπορώ και να σκέπτομαι και να μελετώ ακόμα (δεν κάνω καταχρήσεις, δεν καπνίζω, δεν είμαι αλκοολικός)!

Το «ούζο» λοιπόν, όπως ονομάζομε το τσίπουρο εις το οποίο έχουν προστεθεί διάφορες αρωματικές ουσίες (ιδίως ο γλυκάνισος) κατά τη δεύτερη απόσταξη[2], είναι λέξη… ξενόφερτη. Όταν κάποιος παραγωγός στη Μικρά Ασία είχε μεγάλη ποσότητα τσίπουρου και δεν ήξευρε τι να το κάνει, προσέθεσε το γλυκάνισο κι «έσπασε» την αγορά τόσο, που δημιουργήθηκε πρόβλημα για τους άλλους παραγωγούς του τσίπουρου (δηλ. όλοι προτιμούσαν το τσίπουρο με το γλυκάνισο)! Έτσι οι τοπικές αρχές απεφάσισαν να απαγορεύσουν την κυκλοφορία του μίγματος (δεν ονομάζετο ακόμη ούζο) στην τοπική κοινωνία. Πονηρός όμως ο πατριώτης μας, πήρε άδεια για… εξαγωγές γράφοντας στα πλευρά των κιβωτίων “Use of Marseille” (χρήση για τη Μασσαλία). “Use” λοιπόν και ξανά “use”, επικράτησε η λέξη ούζο, για το γνωστό ποτό!...

Όσον αφορά το ποτηράκι που σερβίρομε το ούζο, συμφωνώ για το σχήμα του και το στενό πάνω μέρος για το οποίο υπάρχουν πολλές εξηγήσεις. Συμφωνώ ακόμα και με την αποφυγή προσθήκης πάγου, τουλάχιστον προτού προσθέσομε λίγο νερό για να μη «σπάσει»(!) ο γλυκάνισος! Όσον αφορά το μεζέ, οι παλιοί λένε ότι «ο καλύτερος μεζές του ούζου είναι η παρέα!...» (εγώ βέβαια επιμένω και στον ψαρομεζέ, συμπεριλαμβανομένων των θαλασσινών γενικώς!...).

Για την «Απαλαρίνα» μπορώ να γράφω με τις ώρες. Ο αείμνηστος Λεωνίδας Σεραφείμ είχε αφήσει, αν θυμάμαι καλά, πέντε (5) απογόνους με το όνομα Λεωνίδας, τους οποίους τους ονομάζουμε «Απάλαρους» και όχι όπως εκ παραδρομής γράφει ο αρθρογράφος «Απαλαρίνους».

Εκτός από τα παραδοσιακά Χιώτικα ούζα, τα κλασικά, υπάρχει και το λικέρ «Μαστίχα». Η μαστίχα καθώς είναι γνωστό, είναι το «δάκρυ του σχίνου», είναι η ρητίνη που βγαίνει από τον κορμό και τα ξυλώδη κλαδιά του σχίνου μετά από κάποια διαδικασία. Έναν τέτοιο σχίνο είχαμε φυτεύσει κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου στην ΟΧΣΑ – Ομοσπονδία Χιακών Σωματείων Αττικής –, στον περίβολο, στο μικρό κήπο που περιβάλει τον Ιερό Ναό των Αγίων Ισιδώρων, του Πηλουσιώτη και του εκ Χίου (δεν ήταν γηγενής Χιώτης) που ευρίσκεται στις παρυφές (στην κορυφή σχεδόν του Λυκαβηττού)! Ο Άγιος Ισίδωρος (ο εκ Χίου) γιόρταζε στις 14 του Μαΐου. Δυστυχώς κι αυτό το πανηγύρι το… «έφαγε» ο κορωνοϊός!...

Με την ευκαιρία των γνώσεων που απέκτησα από το ένθετο της ΕΣΤΙΑΣ, θα ήθελα να προτρέψω τους νέους κυρίως να διαβάζουν τον γραπτό Τύπο για να μορφώνονται και να γνωρίσουν την ιστορία μας, ή όσοι τη γνωρίζουν να συμπληρώσουν τις γνώσεις τους. Η γλώσσα μας έχει αλλοιωθεί, η θρησκεία μας ομοίως, ας προσπαθήσομε τουλάχιστον να κρατήσομε την ιστορία μας!...

Τελευταία, ασχολούμενος με τη ζωή του Πούτιν, έμαθα πόσο καλοί Χριστιανοί έγιναν (ανανήψαντες;) και ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μανώλης ο Γλέζος!...

Χριστός Ανέστη.

 

Πάντα με ΑΓΑΠΗ,

 

Αναστ. Ι. Τριπολίτης

Αγγειοχειρουργός

 

 

Υ.Γ.: Το κείμενο δημοσιεύεται ετεροχρονισμένα λόγω κορωνοϊού.

 

[1]     Οινόπνευμα (Λεξικό Κουμανούδη)… Μάλλον έχει σχέση και με το πνεύμα: είναι δηλαδή «πτητικόν» και είναι λέξη που πρωτοεμφανίστηκε το 1831! (το θαυμαστικό δικό μου).

[2]     Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες, οι οποίες είναι διαθέσιμες στο εν λόγω βιβλιαράκι.

Άλλες απόψεις: Του Αναστάσιου Ι. Τριπολίτη