Μα τι αεροδρόμιο είναι αυτό!
Μεγάλο θαύμα έγινε, εξ ουρανού κατέβηκα και στη ΒΙΑΛ επήγα. Της νύχτας τα καμώματα αντίκρισα, το μεγαλείο είδα. Τους κορόιδεψα, με κορόιδεψαν, δεν ξέρω ποιον ξεγέλασα, μπαρούφες τους αράδιασα. Τ' αυτιά στους Χιώτες χάιδεψα και ψέματα τους είπα, τους έγλυψα και με έγλειψαν, χατίρια δεν τους χάλασα.
Πλατείες, δρόμους έφτιαξαν, παράγκες, σπίτια εγκατέστησαν τις αποθήκες μου τις έδειξαν και τους κουτόφραγκους κορόιδεψαν. Ποιος περιπαίζει ποιον δεν έμαθα. Νομίζω πως τους δούλεψα. Τι είπα δεν κατάλαβα. Διαδρόμους υποσχέθηκα, μ' αεροπλάνα έπαιξα. Με το πουλί επέταξα κι από ψηλά αγνάντεψα λίγα συντρόφια απ' τα παλιά να κράζουν σαν κοράκια. Γι αυτό κι εγώ φοβήθηκα κι από την πίσω πόρτα βγήκα.
Άδειο το δρόμο βρήκα, τον Κάμπο σαν εδιάβαινα και στο Χαλκειός με πήγαν. Την νέα πόλη μου έδειξαν, φαντάροι γρήγορα που έφτιαξαν και τη ΒΙΑΛ καθάρισαν και τρία ΑΛΦΑ έστρωσαν κι από τις λάσπες γλύτωσα. Γι αυτό κι εγώ τους παίνεψα, Μπράβο πολλά τους είπα και υπερήφανος αισθάνομαι, τέτοιους υπηκόους που έχω.
Σ΄ εθελοντές και σ' άρχοντες πολλά συγχαρητήρια τους έδωσα τέτοια υποδοχή που είχα!! Γι αυτό κι εγώ ξανά τους υποσχέθηκα, με τόση μεγάλη ασφάλεια σαν σπίτι μου το ένιωσα, αλλά δεν θα ξαναπατήσω γιατί ΜΑΣΤΙΧΑ έχει η Χίος αρκετή, φοβάμαι μην κολλήσω!
Αφιερωμένο εξαιρετικά στον ΑΛΕΞΗ και τους Άρχοντες της Χίου.