Ανάλυση άποψη & θέση για τον ΡωσσοΟυκρανικό πόλεμο

Τετ, 06/04/2022 - 06:31

 

Τήν  ἀλήθειαν ἀσκέειν ἀγών μέγιστος - Ηροδ. Η’ 20.

Για τη σημερινή εισβολή των Ρώσων στην Ουκρανία, εκ προοιμίου να επισημάνω  κάποιες αλήθειες που δεν λέγονται, αφού πρώτα καταδικάσω την επαίσχυντη, βάναυση και απροκάλυπτη εισβολή τού Πούτιν σε μια ανεξάρτητη χώρα... και να επαναλάβω πως, ό,τι δίκιο και να είχε η Ρωσία για την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ και τις διώξεις των Ρωσόφωνων στην Ουκρανία, ακόμα και από τις αθετήσεις τών συμφωνιών που υπογράφτηκαν για την επανένωση τής Γερμανίας το 1990, που απέκλειαν κάθε επιλογή του ΝΑΤΟ για επέκταση προς ανατολάς “ούτε μία ίντσα”, βλέπουμε το 1993 παρά τις έντονες αντιδράσεις της Ρωσίας, η Πολωνία, η Τσεχία και η Ουγγαρία να μπαίνουν στο ΝΑΤΟ.

Επαναλαμβάνω όμως, πως παρόλ’ αυτά και ίσως για πολλά ακόμα που δεν γνωρίζουμε, ο Πούτιν έχασε το όποιο δίκιο του από τη στιγμή που άρχισε να βομβαρδίζει και να καταστρέφει Ουκρανικές πόλεις σκοτώνοντας άμαχους και γυναικόπαιδα.

Ούτε βέβαια αποτελεί άλλοθι γι’ αυτόν, για να δικαιολογήσει την εισβολή, πως κάνει αντιφασιστικό πόλεμο και γι’ αυτό “διαπράττει θηριωδίες”. Αυτό όμως δεν δικαιολογεί ούτε τους Αμερικάνους και κάποιους υποστηριχτές των “χασάπηδων Αμερικάνων” να διαπράττουν αντίστοιχα εγκλήματα στη Γιουγκοσλαβία εναντίον του “δικτάτορα Μιλόσεβιτς” βομβαρδίζοντας 78 ολόκληρες μέρες κάνοντας “γήπεδο” τη χώρα μέχρι που την διαμέλισαν. Να σημειώσουμε ακόμα πως οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία χαρακτηρίστηκαν τότε “ως η μεγαλύτερη στρατιωτική επιχείρηση μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο”. Δεν ξεχνάμε, πως οι “ειρηνόφιλοι Αμερικάνοι” έστειλαν 956.000 στρατό στο ΙΡΑΚ για να “αποκαταστήσουν την τάξη” σε μια Αραβική χώρα (βλ. παρακάτω).

Ας υπενθυμίσουμε όμως -αν και η ιστορία τα έχει καταγράψει- κάποια από τα εγκλήματα των Αμερικάνων για τα οποία κανείς δεν καταδικάστηκε όπως: η σφαγή στον “ξεχασμένο πόλεμο” της Κορέας που κράτησε 3 χρόνια (1950 -1953) με την ανάμειξη των Αμερικάνων και των Ρώσων. Το Βιετνάμ με θύματα 47 χιλιάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές αλλά και ανυπολόγιστο αριθμό τραυματιών. Δεν μπορεί βέβαια να  ξεχάσει κανείς την πυρηνική βόμβα που έριξαν στη Χιροσίμα  τον Αύγουστο τού 1945, δηλ. μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου(!) της οποίας οι επιπτώσεις υπάρχουν μέχρι τις μέρες μας. Δυστυχώς κάποιοι φαίνεται να μην καταλαβαίνουν πως ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

Και ο κατάλογος τών ειρηνόφιλων Αμερικανικών επεμβάσεων δεν έχει τελειωμό.

Ας θυμηθούμε ακόμα λίγες απ’ αυτές: Επέμβαση με αεροπορία και μισθοφόρους στην Κούβα τον Γενάρη τού 1961.  Επέμβαση (1969 -75) στην Καμπότζη με στρατεύματα και πολεμικό ναυτικό με εκατομμύρια νεκρούς. Επέμβαση τής CIA στη Χιλή για την ανατροπή και δολοφονία τού Αλιέντε το1973 και εγκαθίδρυση της δικτατορίας τού Πινοσέτ. Επέμβαση στη Νικαράγουα (1981 – 1990) κατά της επανάστασης των Σαντινίστας. Επέμβαση και βομβαρδισμός της Λιβύης αρχίζει από το 1981 και τελειώνει με τη δολοφονία τού Καντάφι το 2011.

Ας τελειώσω όμως τον μακρύ κατάλογο των “σωτήριων” επεμβάσεων των Αμερικάνων με την επέμβαση στο Ιράκ το 2003. Την καταστροφή της χώρας τον διασυρμό και τον θάνατο τού Σαντάμ με το αιτιολογικό ότι είχε όπλα μαζικής καταστροφής -δηλ. πυρηνικά- που απειλούσαν τον δυτικό πολιτισμό. Αποδείχτηκε  πως ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ. Ούτε βέβαια αποτελεί λόγο επέμβασης των Αμερικάνων η εισβολή του ΙΡΑΚ στο Κουβέιτ  τον Αύγουστο του 1990. Τα νούμερα των απωλειών  733.000 στρατιώτες και 1.500.000 άμαχοι. Αυτά όμως δεν παίζουν κανένα ρόλο μπροστά στην επιβολή και στα σχέδια των “ειρηνόφιλων” Αμερικάνων.

Έτσι φαίνεται καθαρά πως ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΑΠΟΒΛΕΠΟΥΝ ΣΕ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Και όσοι τους εφαρμόζουν για να επιτύχουν τους στόχους τους, δεν διστάζουν να αιματοκυλίσουν τους λαούς, ούτε και σκέφτονται τις ανθρώπινες απώλειες.

Τέλος, να επαναλάβω για πολλοστή φορά, πως η κριτική και η καταδίκη πρέπει να είναι αμφίπλευρη, και η μνήμη μας δεν πρέπει να είναι τόσο ασθενής και επιλεκτική ούτε να στηρίζεται στο συναίσθημα λόγω τής βαρβαρότητας τής ρωσικής πολεμικής μηχανής  που εισέβαλε το 1956 στην Ουγγαρία αλλά και το 1968 στη Τσεχοσλοβακία (Άνοιξη της Πράγας) με δικό της σκεπτικό και για τα δικά της συμφέροντα. Κανείς λογικός που δεν στηρίζει τις απόψεις του και δεν βλέπει τα πράγματα μονομερώς*, δεν μπορεί παρά να καταδικάσει ανεπιφύλαχτα και τα σημερινά τα εγκλήματα και τις “θηριωδίες” των Ρώσων, τις τεράστιες καταστροφές, τους βομβαρδισμούς αμάχων, νοσοκομείων, μαιευτηρίων κ.λπ κλπ. Όμως, η κριτική, η κάθε κριτική πρέπει να στηρίζεται στη λογική.

Όχι βέβαια στη “λογική τού πολέμου” γιατί ο πόλεμος ΔΕΝ έχει λογική και δεν μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα. Αφού μόνο εγκλήματα και καταστροφές επιφέρει. Όμως ας το ξαναπούμε: ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΟΥΤΕ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ,  αλλά οι λαοί υφίστανται τις συνέπειές τους. Γι’ αυτό εκτιμώ πως κανείς -αν δεν έχει συμφέρον**- δεν μπορεί να είναι υπέρ τού οποιουδήποτε πολέμου ή εισβολής. Και βέβαια αν κανείς μιλάει υπέρ του, είναι ή βλάκας ή απλά συμφεροντολόγος.

Να συμπληρώσουμε ακόμα πως τα “κλάματα” για τις καταστροφές και τους θανάτους που προκαλεί η Ρωσική εισβολή σίγουρα δεν είναι ειλικρινή, αλλά προωθούν την συμμαχική προπαγάνδα και αποβλέπουν στην “ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης”  ένθεν κακείθεν για την μονόπλευρη διάδοση δογμάτων*** ιδεολογιών και απόψεων. Στην περίπτωσή μας, επιδιώκουν τον έλεγχο των οικονομιών τής Ρωσίας της Κίνας και άλλων “συμπαθούντων” από τις διεθνείς αγορές, ακόμα και την αποσταθεροποίηση των καθεστώτων τους ίσως και ο διαμελισμός τους.

Και όπως φαίνεται και στον πόλεμο αυτό, οι Αμερικάνοι δεν είναι βλάκες παρά μόνο συμφεροντολόγοι· αφού βλέπουν την Ουκρανία ως Ιφιγένεια που πρέπει να θυσιαστεί προκειμένου να επιτύχουν τους σύγχρονους στόχους τους, που είναι η “ενότητα της Δύσης” υπό Αμερικάνικη ηγεμονία. Και η Ευρώπη ως πιστή θεραπαινίδα φαίνεται πως υπηρετεί τους στόχους των ΗΠΑ και ας μας μιλάει για στόχους...δικούς της.

Εν κατακλείδι είναι φανερό και αναγκαίο να καταλάβουμε, πως οι ανταγωνισμοί των μεγάλων φέρνουν νέα βάσανα στους λαούς που δεν θυμούνται και δεν επαγρυπνούν.

* Εδώ ας μου επιτραπεί να αναφέρω ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Λουκιανού (120 – 180 μ.Χ) “περί τοῦ πῶς δεῖ τήν ἱστορίαν συγγράφειν”. Λέει λοιπόν σε μετάφραση: Πρέπει η ιστορία να γράφεται πιό πολύ με αντικειμενικότητα, για ν’ ανταποκριθεί στην ελπίδα και να διδάξει τις μέλλουσες γενεές, παρά να γράφεται με κολακεία για να τέρψει αυτούς που επαινούνται. Ακόμα, όσοι έχουν διαβάσει Θουκυδίδη (βλ. καταστροφή της Μήλου) θα καταλάβουν τι συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία και όχι μόνο.

** Συμφέρον: Οτιδήποτε ωφελεί  τον άνθρωπο ή τον βοηθά στην απόκτηση αυτών που επιθυμεί. Συνώνυμα: όφελος, απολαβή, κέρδος, ιδιοτέλεια (αντίθ. Ανιδιοτέλεια) βλ. λξκ. Βασικών Εννοιών Δ. Π. Διαμαντόπουλου εκδ. Πατάκη Αθ. 1987. Να συμπληρώσω ακόμα, πως με κραυγές και χαρακτηρισμούς που δεν σχετίζονται με σαφή αντίληψη των γεγονότων, κάθε κριτική, όχι μόνο δεν βοηθά στην κατανόηση ούτε και στην αξιολόγηση των όποιων προβλημάτων, αλλά λειτουργεί όπως οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις.

*** δηλ. έκφραση μονόπλευρης και αναπόδεικτης θέσης που χρησιμοποιείται ως αξίωμα προκειμένου να αποδείξει την ενοχή κάποιου. Αρχ. ρ. δοκέω – ῶ στην περίπτωσή μας σημαίνει αναπόδεικτη εικασία σχετ. νομίζω, φαντάζομαι, υποθέτω.

Να συμπληρώσουμε  ακόμα πως ο πόλεμος τής προπαγάνδας είναι εξίσου σκληρός γιατί προσπαθεί όχι μόνο να επηρεάσει, αλλά να επιβάλει στην κοινή γνώμη απόψεις και θέσεις ψευδείς μέσω των λόγων, ακόμα και της εικόνας... Ας το πούμε όμως καθαρά. Άλλο η ενημέρωση και διαφορετικό η προπαγάνδα.

* Ας μου συγχωρεθεί το κάπως οξύ ύφος. Όμως στις σημερινές συνθήκες θαρρώ πως οι τυπικότητες δεν ωφελούν, και για να ξυπνήσουμε η “γροθιά στο στομάχι” είναι αναγκαία.

 

 

 

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη