Όσο και να προσπαθώ να επαναφέρω στη μνήμη μου λεπτομέρειες από το ξεκίνημά μου στην Ιατρική και το πώς διάλεξα τη χειρουργική ειδικότητα, δεν τα καταφέρνω, διότι απλά από μικρός δεν είχα καλή μνήμη, η οποία εμειώθη και με την πάροδο της ηλικίας!...
Έτσι, τελειώνοντας το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, χωρίς να «χάσω» ούτε μια ημέρα και πηγαίνοντας να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στο Β.Ν. (Βασιλικό Ναυτικό, τότε), έψαχνα «για μια θέση στον ήλιο» -μεταφορικά-, δηλ. για μια θέση σε κάποιο «ανεγνωρισμένο» νοσοκομείο, με καλούς ιατρούς, οι οποίοι στην προκειμένη περίπτωση θα ήταν για μένα τον ειδικευόμενο και καλοί «δάσκαλοι» («μ’όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις»)!...
Πράγματι, μετά από μια «περιπετειώδη» θητεία μου στο Ναυτικό, όπου λόγω… ναυτικών προσόντων ταξίδεψα με όλα σχεδόν τα πλοία του Στόλου, από φαρόπλοιο μέχρι αντιτορπιλικό ανοικτής θαλάσσης (ο νοών νοείτο). Κάποια στιγμή λίγο προτού απολυθώ από το Ναυτικό, άκουσα κάτι για το «Λαϊκό» («Βασιλεύς Παύλος», τότε), οπότε πηγαίνοντας έμαθα ότι θα άδειαζε (αχ, αυτό το «θα») κάποια θέση βοηθού, σε σύντομο χρονικό διάστημα!
Πράγματι, παρουσιάστηκα στην Α΄ Χειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου «Βασιλεύς Παύλος» με Διευθυντή τον (αείμνηστο) Καθηγητή Νικόλαο Χρηστέα και Υφηγητές τον Σπυρίδωνα Διαμαντή και Βασίλειο Γεωργούλη. Ο Γρηγόριος Σκαλκέας (ανιψιός του Νικ. Χρηστέα) δεν θυμάμαι αν ήταν (τότε) Υφηγητής ή Επιμελητής, ο δε δάσκαλός μου στην Αγγειοχειρουργική Παναγιώτης Μπάλας ευρίσκετο τότε ακόμη στο Χιούστον (Τέξας) για τελειοποίησή του στην υποειδικότητα (τότε) της Αγγειοχειρουργικής.
Στο Νοσοκομείο λοιπό αυτό, υπηρέτησα επί 1½ έτος (18 μήνες) ως ΑΜΙΣΘΟΣ(!) εξωτερικός βοηθός, οπότε τέλος της 10ετίας του ’60 διορίστηκα ως εσωτερικός βοηθός, εφημερεύοντας… 5 φορές την εβδομάδα!
Εν τω μεταξύ το 1967… προέκυψε η Χούντα με αποτέλεσμα όταν έγινε πρόταση από τον Διευθυντή-Καθηγητή κ. Νικ. Χρηστέα να προαχθώ σε Πανεπιστημιακό Βοηθό (αυτό που λέμε σήμερα «Επίκουρος Καθηγητής) να κληθώ στην Μπουμπουλίνας 17, όπου ήταν εγκατεστημένο το ανακριτικό της Χούντας και να με ρωτάνε τι σχέση είχα με τον Καπετάν - Ιωάννη Τριπολίτη, ο οποίος ήταν βέβαια ο πατέρας μου και ο οποίος εφέρετο ως μέλος του ΕΑΜ. Ο ανακριτής μου, ο Θεός να τον αναπαύσει, ήταν ένας ήρεμος άνθρωπος, ο οποίος μαθαίνοντας την ηλικία μου ανεφώνησε:
«Τι φταις εσύ παιδί μου για το τι έκανε ο πατέρας σου, ενώ ήσουν 3(!) ετών; Κάνε υπομονή να σου ξεμπερδέψω τα χαρτιά σου για να μπορέσεις να διοριστείς»! Και πράγματι σε 25 ημέρες διορίστηκα.
Η ζωή εν τω μεταξύ… προχωρούσε και η Χούντα… αρρώσταινε. Στο θάλαμο 307 (θέσεις) ενοσηλεύετο ο Νικόλας Μακαρέζος (δεν θυμάμαι γιατί, δεν θυμάμαι τη διάγνωση), ένας ευγενέστατος Κύριος (με το Κ κεφαλαίο), που δεν κατάλαβα ποτέ πώς είχε «μπλέξει» με τη Χούντα. Στο 310 την ίδια εποχή ενοσηλεύετο ο Παν. Πιπινέλης, ο οποίος και κατέληξε (πάλι δεν θυμάμαι τη διάγνωση, ήταν όμως ηλικιωμένος)! Στο 301 πάλι την ίδια εποχή, ενοσηλεύετο άλλος ευγενής Κύριος, ο Πρόεδρος της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά) Κύριος Ηλίας Ηλιού.
Έπασχε από γάγγραινα του δεξιού κάτω άκρου. Εξήλθε κάποτε υγιής και αρτιμελής!... Ακόμα θυμάμαι τον Μπαλτατζή και άλλους πολιτικούς… μικροτέρας εμβελείας, όλους στον 3ο όροφο του Νοσοκομείου «Βασιλεύς Παύλος» όπου ήσαν οι «θέσεις».
Σε αυτό το διάστημα επέστρεψε από το Χιούστον του Τέξας και ο Καθηγητής Παναγιώτης Μπάλας, ο οποίος και έγινε και ο Πνευματικός μου Πατέρας. Με πάντρεψε δηλαδή και μου συνέστησε να προχωρήσω, να φύγω για το εξωτερικό, διότι εν τω μεταξύ είχε συνταξιοδοτηθεί ο Καθηγητής μας Νικ. Χρηστέας, ο δε αντικαταστάτης του ο Καθηγητής Παναγιώτης Χρυσοσπάθης που είχε πάρει τη Διεύθυνση της Κλινικής, είχε φέρει δικό του επιτελείο και εμείς οι παλιοί… περισσεύαμε, δεν είχαμε δηλαδή προοπτικές ανέλιξης και εξελίξεως!...
Εν τω μεταξύ η Χούντα είχε φύγει (το 1974) κι εγώ είχα ήδη δύο παιδιά (είμαι… πολύτεκνος με 4 παιδιά). Έτσι πριν το 1980… τα μάζεψα και πήγα για λίγα χρόνια στο Λονδίνο και αργότερα για… λιγότερα χρόνια στο Σηάτλ (Ουάσινγκτον, Βρετανική Κολομβία).
Άλλη μεγάλη ιστορία που δεν εμπίπτει στην παρούσα δημοσίευση!...
Εις το… επανιδείν!