Χίος, Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου

Ο λαός του ἂγαν και του «μηδέν» (με αφορμή τα γεγονότα των ημερών)

Σάβ, 08/06/2019 - 20:07

Θεωρώ γνωστό, πως οι έλληνες ως πολίτες (λαός) από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα είμαστε λαός της «αντιπολίτευσης», της ευπιστίας, του (κακώς εννοούμενου) συμφέροντος, της υπερβολής, ακόμα και της πεσιμιστικής φιλοσοφίας που στην πραγματικότητα οδηγεί στην «αθλιότητα της σημερινής εποχής»∙ όσο και αν από τότε μέχρι και σήμερα έχει «κυλίσει πολύ νερό στο αυλάκι» και οι καταστάσεις έχουν αλλάξει, εν τούτοις οι χυδαίες φύσεις δεν λησμονούν ποτέ το συμφέρον τους που το έχουν ταυτίσει με τη μανία και τη δίψα του κέρδους.
Αντίθετα, η επιδίωξη των «ανωτέρων φύσεων» στρέφεται σε πράγματα διαφορετικά τα οποία δεν γοητεύουν και αφήνουν αδιάφορους τους άλλους (τους πολλούς) ανθρώπους. Σήμερα οι άνθρωποι «πρέπει» να σκέφτονται γρήγορα ακόμα και αν πρόκειται για τα σοβαρότερα πράγματα. Όποιος θέλει σήμερα να μελετήσει τις ηθικές ακόμα και τις πνευματικές αξίες, θα πρέπει να διαβεί από ένα τεράστιο πεδίο μόχθου και δυσμενειών. Ως εκ τούτου για να ασκήσει κανείς αντιπολίτευση οδηγείται στο ψέμα στον παραλογισμό και εν κατακλείδι στην φαιδρότητα. Γιατί με βάση τη λογική, αυτή αποτελεί ένα ακανθώδες και επικίνδυνο ζήτημα, που όμως εμπίπτει στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τί οὖν χρή ποιεῖν λοιπόν; τι πρέπει να πράξουμε δηλαδή; Να λέμε ευθαρσώς την γνώμη μας στοχαζόμενοι με αξιοπρέπεια, πάθος και βέβαια χωρίς υστερόβουλες σκέψεις. Αυτό επιτάσσει και από τους αντιπροσώπους μας η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, όπως το ίδιο αξιώνει- και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό- η συμμετοχική Δημοκρατία από τους συμμετέχοντες πολίτες∙ καθότι με τον όρο «συμμετοχή» ο νομοθέτης αξιώνει να είναι όλοι συμμέτοχοι αλλά και ίσοι απέναντι στον νόμο, όπως και ο νόμος να εφαρμόζεται ίσος απέναντι σε όλους, δηλ. ισονομία… Το αντίθετο συμβαίνει σήμερα με τα διάφορα προνόμια των πολιτικών, αλλά κυρίως από τα κοινότυπα λόγια τους, που πριν ανοίξουν το στόμα τους ξέρουμε τι θα μας πούνε, χωρίς βέβαια να υποθέτουμε έστω, τι θα πράξουν. Και επειδή «τέτοιοι είμαστε», έτσι μας συμπεριφέρονται οι κάθε λογίς πολιτικάντηδες και παρατρεχάμενοι της πολιτικής, που θέλουν να μας «σώσουν», χωρίς όμως να μας «ξυπνήσουν» από τον μακάριο ύπνο ή μάλλον από τον λήθαργο που εσκεμμένα μάς έχουν επιβάλλει μέσω του μανδραγόρα∙ προκειμένου να μας διαβουκολούν ευκολότερα… Kαι αυτό βέβαια «για το καλό μας»!
Ωστόσο είναι ανάγκη να γίνει αντιληπτό (πλέον) πως «το καλό» δεν είναι κοινό και το ίδιο για όλους∙ πράγμα όμως που δεν απαλλάσσει τον κάθε πολίτη που έχει εκλογικά δικαιώματα, όπως και ελευθερία του λόγου, από το να ψηφίζει υπεύθυνα, και «μετά παρρησίας» να κρίνει για το καλό τού συνόλου και του τόπου.
Γι αυτό σε μια αληθινή Δημοκρατία όσοι ενδιαφέρονται γι αυτήν, έχουν υποχρέωση να προστατεύουν τα ήθη και τις πραγματικές αξίες, χωρίς υστερόβουλες σκέψεις που οδηγούν κυβερνώντες και κυβερνώμενους να εφαρμόζουν κατά το δοκούν προσωπικές στρατηγικές… νομίζοντας οι μεν ότι αεί θα άρχουν, οι δε κυβερνώμενοι (ο κυρίαρχος λαός!!) να έχει την ψευδαίσθηση πως με την ψήφο του συμμετέχει στις αποφάσεις!
Ακόμα πρέπει να γνωρίζουμε, πως η επιτυχία για το κοινό καλό χρειάζεται γνώση αλλά και κυρίως αρετή*. Στοιχεία που, έχω την εντύπωση, σήμερα βρίσκονται εν ανεπαρκεία σε αντίθεση με την «επάρκεια» και το ανέξοδο που, –δυστυχώς- επιβάλλεται από το προσωπικό συμφέρον (βλ. προσωπικές στρατηγικές). Διότι, όπως κάποτε, έτσι και σήμερα βάζουμε την κομματική ιδεολογία και το «συμφέρον» αυτό πάνω από το εθνικό και το αντικειμενικό (όσο υπάρχει).
Δυστυχώς σήμερα το σημαντικό για τους πολλούς φαίνεται να είναι ασήμαντο για κάποιους, καθώς – δυστυχώς- επιδίωξή τους είναι το προσωπικό και κατ’ επέκταση το κομματικό τους συμφέρον. Γι αυτό όποτε γίνονται εκλογές θα συνεχίζουμε να μιλάμε για «προδότες», «αργυρώνητους» και ψεύτες, αφού δεν γνωρίζουμε ή μάλλον πρέπει να μάθουμε πως η Δημοκρατία δεν λειτουργεί ως πολίτευμα «κατ’ ανάθεσιν» αλλά ως βαθμίδα πολιτισμού. Γιατί όπως μας έλεγε ο αείμνηστος Καργάκος, τη Δημοκρατία δεν τη στηρίζει η ψήφος αλλά η ποιότητα των πολιτών.
Και αφού δεν συμβαίνει αυτό, καταλήγουμε να «πιστεύουμε» στη Δημοκρατία των αχρήστων και όχι των αρίστων. Έτσι λοιπόν γινόμαστε «νεροκουβαλητές» σε κάθε εξουσία συμφεροντολόγων και εκμεταλλευτών, διότι έχουμε απεμπολήσει παιδαγωγικές αξίες θέτοντας ως στόχο το χρήμα, και μάλιστα το «ακόπως αποκτηθέν» μέσω της πολιτικής. Όμως η πολιτική στην εφαρμογή της πρέπει να περιλαμβάνει και το παιδαγωγικό στοιχείο και όχι να υπερτερεί σε αυτήν αυτό της διαφθοράς και του προσωπικού συμφέροντος. Καταλήγοντας να επισημάνουμε την ρήση τού Μητροπολίτη Αθηναγόρα που μας λέει «Αληθώς πόσο απλή είναι η αλήθεια δια τους εμβριθείς μελετητάς» και μάλιστα όταν αυτή λέγεται παρρησία. Την οποία όμως όταν δεν γνωρίζουμε και δεν προσπαθούμε να τη μάθουμε (διότι δεν χρειάζεται να την ανακαλύψουμε πλέον), γιατί τις περισσότερες φορές βρίσκεται στην επιφάνεια πραγμάτων, τότε ελαχιστοποιούμε το δρόμο φτάνοντας ασκαρδαμυκτί από το ωσαννά στο σταυροθείτω. Επιπλέον, ανεπιγνώτως κάποιοι, αλλά και εν επιγνώσει κάποιοι άλλοι δικαιολογούν τις απρέπειες των ημερών κάποιων αμαθών «ενθέων», αθέων και αθεόφοβων ρασοφόρων που έχουν ως ασχολία όχι την θεολατρία αλλά τη θεομπαιξία!

*H αρετή κατά τους Αρχαίους Έλληνες ήταν μέγιστο προσόν και αναφέρονταν κυρίως στη δύναμη, στο θάρρος και στη γενναιότητα των στρατιωτών στη μάχη.
Αυτή ήταν δείγμα ανδρείας, διότι η πρώτη ιδέα του αγαθού ή της αρετής ήταν η γενναιότητα στον πόλεμο (πρβλ. παραθετικά αγαθός- αμείνων – άριστος). Απ’ εδώ και τα διάφορα αριστεία ως αποτέλεσμα ανταγωνισμού και άμιλλας τα οποία προφανώς δεν είναι ή δεν προορίζονται για «προδότες της πατρίδος», «καραγκιόζηδες», «βρικόλακες της πολιτικής», «υβριστές του Ελληνικού λαού», «αποστάτες» και «αθέους», αλλά για…απόστρατους πολιτευτές.

knafpl@hotmail.com

 

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη