Η ζωή του ναυτικού

Συνέχεια από τις προάλλες… Μέσα του ο ναυτικός κουβαλάει μια συνεχή διχόνοια. Όταν είναι στη θάλασσα, λαχταράει τη στεριά, τον καφέ το πρωί στην κουζίνα του, τη φασαρία του σπιτιού, την ανία της καθημερινότητας που οι άλλοι τη θεωρούν δεδομένη κι αυτός την ονειρεύεται. Όταν γυρίζει, μετά από λίγες μέρες η στεριά αρχίζει να τον στενεύει, τα πόδια του ψάχνουν ασυναίσθητα την κίνηση του κύματος, τα μάτια του κοιτάνε πάλι τον ορίζοντα. Νιώθει ξένος στο ίδιο του το σπίτι, σαν επισκέπτης που πρέπει να ξαναγνωρίσει τους δικούς του και να τον ξαναγνωρίσουν και αυτό είναι η πιο αθόρυβη πληγή, το ότι δεν ανήκει ποτέ εντελώς πουθενά, ούτε στο καράβι ούτε στο σπίτι, πάντα μοιρασμένος στα δύο.

Με τα χρόνια το δέρμα του γίνεται πιο σκληρό από τον ήλιο και το αλάτι, αλλά η ψυχή του μένει παράξενα ευαίσθητη. Συγκινείται με ένα γράμμα, με μια σημαία να κυματίζει σε ένα λιμάνι της πατρίδας, με μια προσευχή που λέει από μέσα του όταν το πλοίο γέρνει επικίνδυνα. Έμαθε να μην δείχνει φόβο, αλλά έμαθε και να ζει με αυτόν, να τον κάνει σύντροφο. Έμαθε πως ο άντρας που αντέχει δεν είναι αυτός που δεν νιώθει, αλλά αυτός που νιώθει τα πάντα και συνεχίζει και όταν επιτέλους δένει το πλοίο, όταν πατάει ξανά το σταθερό έδαφος και τρέχει και τον αγκαλιάζουν, όλος εκείνος ο καιρός της μοναξιάς, της κούρασης, της νοσταλγίας και της σιωπής συμπυκνώνεται σε μια στιγμή που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.

Εκεί καταλαβαίνει γιατί το άντεξε και γιατί θα ξαναφύγει. Γιατί η ζωή του δεν είναι μόνο δική του, είναι μια θυσία που γίνεται αγάπη, μια αγάπη που γίνεται θάλασσα, και μια θάλασσα που δεν τελειώνει ποτέ.

Καλά ασφαλή ταξίδια σ' απάνεμα λιμάνια, γαλήνιες θάλασσες θα ευχηθώ από καρδιάς σε όλους τους ναυτικούς μας. Με το καλό να γυρίσουν στις οικογένειές τους και στους ανθρώπους τους. Με την αγάπη και την σκέψη μας πάντα μαζί σας.

Αγαπητέ Στέλιο, μιας και ετοιμάζεσαι για μπάρκο, καλά ταξίδια! Γρήγορα πέρασε το τρίμηνο…

Στη φωτό με τον μαστρΑντώνη Γεωργούλη.