Καλαβρύτων το ανάγνωσμα

Πέμ, 02/08/2018 - 19:59
«Μπάνιο» μια λέξη πολιτισμού

Γράφει κάπου το κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, πως όταν ήλθε ο Χριστός στη γη είπε: “Μη νομίσητε ότι ήλθον βαλείν ειρήνην επί την γην‧ ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην, αλλά μάχαιραν, ήλθον γαρ διχάσαι τον άνθρωπον...” Ας μου επιτρέψει ο τίμιος αναγνώστης, πως, τον άνθρωπο που ακούει αυτά τα λόγια και είναι εκτεθειμένος και ανασφαλής σε τούτο τον κόσμο, υφιστάμενος όλ’ αυτά που συμβαίνουν, νομίζω, πως τίποτα δεν είναι ικανό να τον παρηγορήσει ούτε και να αμβλύνει την αγωνία του. Και  βέβαια ούτε  η δευτέρα παρουσία όπου όλα θα είναι “καλά λίαν”, αλλά ούτε και η ερμηνεία του παραπάνω χωρίου, ότι αυτή η ειρήνη είναι “εσωτερική” και δεν μπορεί να συνυπάρξει με την ειρήνη του κόσμου.
Και πάλι “αιτούμαι συγνώμονα είναι” ή αλλιώς, σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη, που ευτυχώς δεν συμπεριλαμβάνω τον εαυτό μου στους “θεολογούντες” τύπου Καλαβρύτων, αλλά ως έναν απλό ερευνητή των γραφών που πιστεύει πως στον άνθρωπο είναι υπέρτατη ανάγκη, να είναι πρώτα άνθρωπος, ανεξάρτητα θρησκείας θρησκευτικής πίστης ή δοξασίας. Στο σημείο αυτό θεωρώ αναγκαίο να υπενθυμίσω τα λόγια του Μενάνδρου που μας λέει: “Ως χαρίεν ην άνθρωπος όταν άνθρωπος η” (Μένανδρος αρχ. Έλληνας Ποιητής 4ος αι. π.Χ).
Επί του προκειμένου εκτιμώ, πως  τα λόγια τού περί ου ο λόγος ιεράρχη, των κατατάσσουν σ, αυτούς που “έπρεπε να έχουν πάει στο Δαφνί” . Εκτός εάν το ότι δεν τον πήγαν, αυτό είναι σωτήριο για τους ομοίους του. Πάντως για τον κόσμο δεν είναι... Γιατί εδώ δεν πρόκειται για κάποιον που δίδει έστω “εσφαλμένη εντύπωση”, αλλά για “ιεράρχη” που κάνει ότι θέλει “μην υπολογίζοντας κανέναν και μη λογοδοτώντας σε κανέναν” !

Θα αντιπροτείνει βέβαια κάποιος που θεολογεί και αγαπολογεί, στους όντως θεολόγους να παρηγορήσουν τους γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και να τους πει να μη λυπούνται γιατί οι ψυχές τους ζουν και υπηρετούν το Θεό ως άγγελοι. Όσο για τους οικείους τους που κάηκαν και έχασαν τις περιουσίες τους, επίσης να μη λυπούνται, γιατί οι ψυχές των ανθρώπων τους θα βρίσκονται στην υπηρεσία του Θεού μαζί με άλλους αγαθούς. Και αν αυτοί παρηγορηθούν, τότε τα λόγια τα δικά μου ας μην τα λάβει κανείς υπόψιν. Πάντως η ψυχή τού περί ού ο λόγος ιεράρχη είναι αδύνατον “εν αγαθοίς αυλισθήσεται”.
Και επειδή όλα στη ζωή είναι πολιτικά, τα περί “πολιτικών όλων των αποχρώσεων” είναι υπεκφυγή  και δεν καλύπτουν όσους σκέφτονται πολιτικά, ενεργούν πολιτικά και βιώνουν αυτή την παραφροσύνη.
Όσο για τα “περί χριστιανικής αγάπης” και “μεγαλείου της ελληνικής αρχοντιάς και του Ελληνικού φιλότιμου” να απευθυνθούν στον “Άγιο Καλαβρύτων” του οποίου ο λόγος ούτε “υποστηρικτικός” ούτε “παρηγορητικός”, ούτε “ενισχυτικός” αλλά μάλλον εριστικός είναι για κάθε άνθρωπο που πονά και υποφέρει‧ ακόμα και για τα “ζώα” τα “δέντρα” και τα διάφορα φυσικά αποκτήματα, που και αυτά “είναι δώρα του Θεού” .

Τέλος, ως θεολογών και ακατασχέτως αγαπολογών, πιστεύω πως “ο νόμος του Χριστού”  δεν εφαρμόζεται με ανοησίες που δεν τιμούν τον άνθρωπο, πόσο μάλλον τον ιεράρχη. 
Όμως αρκετά....

 

                                                                                                                                                 knafpl@hotmail.com

Άλλες απόψεις: Του Κ. Α. Ναυπλιώτη