Ο ποιό απλός άνθρωπος αισθάνεται σήμερα πως οι θεσμοί νοσούν σταθερά (!) προκειμένου να λύνονται τα προβλήματα αλλά και οι όποιες εμπλοκές της ανθρώπινης ζωής. Το ψέμα, η αδικία και η υποκρισία παραμορφώνουν ή και διαμορφώνουν τον «νέο τύπο ανθρώπου». Αναρωτιέται κανείς αν για την κοινωνική κρίση φταίνε οι θεσμοί ή οι ψευδαισθήσεις κάποιων που νόμιζαν ή και πίστευαν στην λειτουργία μιας ιδανικά δομημένης και ευνομούμενης κοινωνίας . Οι οραματιστές αυτοί σήμερα εμφανίζονται να βλέπουν τα πράγματα με άλλο μάτι και διαφορετική οπτική.
Σε άλλες εποχές το σύστημα φαινόταν να άντεχε τις αμφισβητήσεις, γιατί διατηρούσε τη φρεσκάδα τών ψευδαισθήσεων την ευελιξία και την μοναδικότητα. Σήμερα, η αμφισβητούμενη κοινωνία προσπαθεί να καλυφθεί πίσω από την κατανάλωση και την «πρόοδο», δημιουργώντας όμως νέες τυραννικές ιδεολογίες μέσω τής παραπλάνησης και του χρήματος. Έτσι, παραβιάζονται ιδανικά και εφευρίσκονται ψευδοαυθεντίες που όχι μόνο επηρεάζουν, διαστρεβλώνουν, αλλά και αλλοτριώνουν ακόμη και την ανθρώπινη σκέψη με αξίες αμφισβητούμενες και όχι υπερχρονικές και θεμελιώδεις.
Όμως όχι! αυτό δεν είναι ούτε άρνηση «δεδομένων» αξιών, αλλά ούτε και τυφλή εμπιστοσύνη σε νέες… Είναι ελευθερία στη σκέψη…και απευθύνεται σ’ αυτούς που καταβάλουν παντοίες προσπάθειες παραπλάνησης προκειμένου να επιβιώσουν.
Δυστυχώς ή ευτυχώς σήμερα η ανθρώπινη δυσπιστία έχει φτάσει στο αποκορύφωμά της. Ο άνθρωπος συντηρεί τον εαυτό του από διάφορα ένστικτα, μέσα στα οποία ξεχωρίζουν αυτό της κυριαρχίας και της αδιαφορίας! Το ένστικτο της κυριαρχίας είναι ανάγκη να πλαισιωθεί από το αξίωμα· ενώ αυτό της αδιαφορίας αφ’ ενός μεν δημιουργεί την ψευδαίσθηση τής ελευθερίας ή της απελευθέρωσης, ουσιαστικά όμως είναι μια «υπέρτατη ανευθυνότητα», η οποία απέχει από την αυτοσυνειδησία και κάποια στιγμή θα οδηγήσει στην τραγωδία.
Στην ερώτηση αν τη ζωή αξίζει να τη ζη κανείς, η απάντηση θα είναι συντριπτικά θετική. Όμως, υπάρχει και η άποψη που πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν, και να απαντήσει στο ερώτημα αν είναι άξιος να τη ζήσει.
Ωστόσο, μπορούμε να παραδεχτούμε, πως η ορθοφροσύνη δεν επεκράτησε ή αν θέλετε δεν νίκησε την –δυστυχώς- επικρατούσα άποψη για τη ζωή, η οποία θεωρεί τον άνθρωπο κυρίαρχο στη φύση και εξουσιαστή που σκοπός του είναι η διαφύλαξη τού είδους! Αυτό ακριβώς μας λέει και το εκκλ. «αυξάνεσθε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε της γης». Παρά ταύτα πιστεύω πως η κυριαρχία, η κάθε κυριαρχία οδηγεί όχι μόνο στον τραγικό παραλογισμό, αλλά και στο λυκόφως τής ζωής τουλάχιστον όπως τη γνωρίσαμε…