Χαλκειός Ζ (Xalkeios z) 23-11-13 02

Σάβ, 23/11/2013 - 02:00

Από τα πέτρινα χρόνια στα... πλαστικάΤο κυρίαρχο πείσμα του ΧαλκούσηΜε μια ωραία παρέα Χαλκούσων κλείσαμε τον κύκλο των εκπομπών σ’ αυτό το κεφαλοχώρι των Καμποχώρων. Γύρω από ένα τραπέζι με μεζέδες και ουζάκι, στο ταβερνάκι που υπάρχει στον κεντρικό δρόμο, θυμηθήκαμε τα παλιά και τα νέα, καταγράψαμε τις μνήμες τους, ακούσαμε τους προβληματισμούς τους, μέχρι και για το κυνήγι μιλήσαμε... αφού δίπλα μας είχαμε τον 85χρονο έφηβο, Γιώργο Μαρμαρινό, έναν αυστηρό μα δίκαιο, συνταξιούχο σήμερα Γυμνασιάρχη, ερωτευμένο Χαλκούση και κυνηγό έως θανάτου, αφού στο πείραγμα των άλλων, ότι όλοι είναι κυνηγοί, τους ζήτησε να βγάλουν από την τσέπη τους ένα φυσέκι! Φυσικά εκείνος είχε... όπως είχε και πολλές μνήμες από τα παλιά, που τα ανασκαλέψαμε, όλη η καλή παρέα, με το δάσκαλο Νίκο Βαβυλουσάκη στην κεφαλή του τραπεζιού. Ο πρόεδρος του χωριού, Σιδ. Στάμπας, του πολιτιστικού Συλλόγου, Γιώργος Ζώας και πολλοί άλλοι χωριανοί, άφησαν την πρωτοβουλία των κινήσεων της μνήμης στους δύο εκπαιδευτικούς, που κύρια μίλησαν για το καμάρι του Χαλκειούς (προτομή του στην είσοδο του χωριού) τον Πρύτανη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Παντελή Κοντογιάννη (1866 – 1928) που έφυγε από το ταπεινό Χαλκειός, δίδαξε από τη Χίο μέχρι την Καππαδοκία, διώχθηκε από τους Τούρκους, μετέδωσε τα γράμματα στη Μακεδονία και φτάνοντας μέχρι Πρύτανης, τελικά από τις κακουχίες δεν απέφυγε τη φυματίωση (Θέριζε τότε) από την οποία και έφυγε. Οι μνήμες όμως δεν φεύγουν, είναι ζωντανές, τις ανασκαλέψαμε γερά, όπως γερά κρατήσαμε την επισήμανση του Γ. Μαρμαρινού. Ο Χαλκούσης είναι χαμηλών τόνων άνθρωπος, εργατικός αλλά κυρίως πείσμων. Ελάτε μαζί μας σε μια παρέα πεισματάρηδων. Γ. Τζούμας

Πρόσφατα βίντεο